دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٢٤٣ - د در تشويق به پيكار

و يا بى‌يقين، گام زنم و در نتيجه، تلاشم در خسران باشد و عملم پذيرفته نشود».

ج- هنگام درگيرى با دشمن‌

٤٤٥٩. امام على ٧ هرگاه با دشمنْ درگير مى‌شد: بار خدايا! دل‌ها به سوى تو كشيده شده، و گردن‌ها دراز گرديده، و ديده‌ها دوخته، و گام‌ها جابه جا، و تن‌ها فرسوده شده است.

بارخدايا! دشمنى‌هاى پنهان آشكار شده، و ديگ كينه‌ها به جوش آمده است.

بار خدايا! از غيبت پيامبرمان، و فراوانى دشمنانمان، و پراكندگى تمايلاتمان به تو شكايت مى‌كنيم.

پروردگار ما! بين ما و بين اقواممان، به حق، گشايش فرما كه تو بهترين گشايشگرى.

٤٤٦٠. امام على ٧ هرگاه دشمن را مى‌ديد: بار خدايا! تو مرا نگاهدار، و ياور و كمك‌كار منى. بار خدايا! به [يارى‌] تو حمله مى‌كنم و به وسيله تو مى‌جنگم.

د در تشويق به پيكار

٤٤٦١. وقعة صِفّين به نقل از حَضرَمى: در سه جا شنيدم كه على ٧ مردم را تشويق مى‌كرد. در جنگ صِفّين، جنگ جمل و جنگ نهروان، مردم را تحريك مى‌كرد و مى‌فرمود: «اى بندگان خدا! از خدا پروا كنيد، چشم‌ها را فرو افكنيد، صداها را پايين بياوريد، سخن، كم بگوييد و خويشتن را براى جنگيدن، جولان دادن، مبارزه، قهرمانى،