دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ١٧ - ٣/ ١ ٥ حضور قلب در نماز

در كوفه پشت سرِ على بن ابى طالب ٧ نماز گزارديم. هرگاه ركوع مى‌كرد يا به سجده مى‌رفت، همراه ما تكبير مى‌گفت. در همه تكبير گفت.

هنگامى كه از نماز فارغ شديم، عمران به من گفت: از مدّت‌ها پيش (يا گفت: از فلان وقت)، نمازى شبيه‌تر از اين (يعنى از نماز على ٧) به نمازِ پيامبر خدا به‌جا نياورده بودم.

٣/٤-١

حال او به هنگام رسيدن وقت نماز

٤٢٢٥. امام صادق ٧ درباره امام على ٧: به نماز مى‌ايستاد، و آنگاه كه مى‌گفت: «به سوى آفريننده آسمان و زمينْ رو كردم ...»، رنگش تغيير مى‌كرد، به گونه‌اى كه اين دگرگونى در چهره‌اش نمايان مى‌گشت.

٤٢٢٦. تنبيه الغافلين: [على ٧‌] هنگامى كه وقت نماز مى‌شد، شانه‌هايش به لرزه درمى‌آمد و رنگش تغيير مى‌كرد. از وى درباره اين حالت پرسيده شد. فرمود: «هنگام [ادا كردنِ‌] امانتى است كه خداوند، آن را بر آسمان‌ها و زمين و كوه‌ها عرضه داشت و آنان از اين كه آن را بر دوش كشند، سر باز زدند و آن را نپذيرفتند و انسانْ آن را پذيرفت‌[١] و من نمى‌دانم آيا آنچه را بر دوشم نهاده‌اند، به نيكى ادا خواهم كرد، يا نه؟».

٣/٥-١

حضور قلب در نماز

٤٢٢٧. المناقب، ابن شهر آشوب به نقل از ابن عبّاس: دو ناقه (ماده شتر) چاق و بزرگ به پيامبر خدا هديه شد. به صحابيان فرمود: «آيا بين شما كسى هست كه دو ركعت‌

[١] اشاره‌اى است به آيه ٧٢ از سوره احزاب.