دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ١٠٥ - ط طلب باران

ح سلامت‌

٤٣٤٩. مهج الدعوات به نقل از ابن عبّاس: نزد على بن ابى طالب ٧ نشسته بودم كه مردى رنگْ‌پريده وارد شد و گفت: اى اميرمؤمنان! من مردى بيمار و پُردردم. دعايى به من بياموز تا از آن براى [بهبود] حالم كمك بگيرم.

فرمود: «دعايى كه جبرئيل ٧ به پيامبر خدا در بيمارى حسن و حسين آموخت، به تو مى‌آموزم و آن، اين دعاست:

" خداوندا! هرگاه نعمتى به من دادى، شكر من در برابر آن براى تو اندك بود، و هرگاه مرا به بلايى گرفتار ساختى، شكيبايى من در مقابل آن، كم بود.

پس اى آن كه شكر من در برابر نعمتش اندك بود و محرومم نساخت! و اى آن كه شكيبايى من در برابر بلاهايش كم بود و مرا فرو نگذاشت! اى آن كه مرا بر گناه ديد و رسوايم نساخت! و اى آن كه مرا بر اشتباهاتم ديد و مجازاتم ننمود! بر محمّد ٦ و خاندان او درود فرست، گناهانم را ببخش و از بيمارى‌ام شفا ده كه تو بر هر چيزى توانايى"».

٤٣٥٠. امام على ٧ پيوسته در دعايش مى‌گفت: بار خدايا! اگر گرفتارم مى‌سازى، شكيبايم كن. با اين حال، سلامت برايم دوست داشتنى‌تر است.

٤٣٥١. امام باقر ٧: على كه درود خدا بر او باد، بيمار شد. پيامبر خدا به ديدنش آمد و فرمود: «بگو: بار خدايا! از تو درخواست مى‌كنم شتاب در عافيتت يا شكيبايى بر بلايايت و يا درآمدن به رحمتت را».

ط طلب باران‌

٤٣٥٢. امام باقر ٧: على ٧ هرگاه درخواست باران مى‌كرد، اين دعا را مى‌خواند: «بار خدايا!