دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ١٠٣ - ز عزت و بىنيازى

بجويم.

بار خدايا! براى من نيازمندى‌اى به هيچ يك از بندگان شرور و فرومايه خود قرار مده، و اگر احتياج به كسى از بندگانت را بر من مقرّر داشتى، آن را به خوش‌روترين، خوش‌خُلق‌ترين، زيباترين، بخشنده‌ترين، خوش‌زبان‌ترين، دست و دل‌بازترين و كم‌منّت‌ترين آنان بر من قرار ده».

٤٣٤٧. امام على ٧: بار خدايا! تو سزاوار وصف زيبا و ستايش بى‌شمار و فراوانى. اگر تو را آرزو بَرند، تو بهترين كسى هستى كه آرزويش مى‌كنند و اگر به تو اميد بندند، تو بهترين اميدبسته‌اى.

بار خدايا! به من نعمتى بخشيدى كه با آن، جز تو را ستايش نكنم و جز تو را ثنا نگويم و با آن به معدن‌هاى نااميدى و مكان‌هاى شك، روى نياورم، و زبانم را از ستايش آدميزادگان و ثناگويى بر مخلوقان و پروردگان برگردانده‌اى.

بار خدايا! براى هر ثناگويى، بر عهده آن كه ثنا مى‌گويد، پاداشِ جزايى و يا نيكو عطايى است و من از تو راهنمايى به ذخاير رحمت و گنج‌هاى بخشش را اميد دارم.

بار خدايا! اين، جايگاه كسى است كه تو را به توحيدى كه مختصّ توست، پذيرفته است و جز تو را شايسته اين ستايش‌ها و ويژگى‌ها نمى‌داند، و مرا نيازمندى به توست، كه جز فضل تو آن را جبران نمى‌كند و جز منّت و سخاوت تو از ندارى به توانگرى تبديلش نمى‌كند.

به ما در اين جايگاه، خشنودى‌ات را ببخش و از اين كه دست‌ها را به سوى غير تو بگشاييم، بى‌نيازمان گردان، كه به درستى تو بر هر چيزى توانايى.

٤٣٤٨. امام على ٧ در حكمت‌هاى منسوب به ايشان: بار خدايا! همان‌گونه كه صورتم را از سجده‌گزارى بر غير خود نگاه داشتى، آن را از درخواست از غير خود [نيز] محفوظ دار.