دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٢٣٩ - الف به هنگام رفتن به جنگ

اى واى! هر چه كهن‌سال‌تر مى‌گردم، گناهانم فزون‌تر مى‌شود. چه‌قدر توبه كنم و چه قدر پناه جويم؟ آيا زمان آن فرا نرسيده كه از پروردگارم شرم كنم؟».

آن‌گاه سجده مى‌كرد و سيصد بار مى‌گفت: «از خداوند، طلب بخشش مى‌كنم و به درگاه او توبه مى‌كنم».

ح- پس از نماز شب‌

٤٤٥٦. امام على ٧ بسيارى مواقع، پس از اتمام نماز شب: گواهى مى‌دهم كه آسمان‌ها و زمين و آنچه بين آن دو است، نشانه‌هايى‌اند كه بر تو دلالت مى‌كنند، و گواهانى‌اند كه بر آنچه به آن فرا خوانده‌اى، گواهى مى‌دهند. هر آنچه از تو حجّتى را بيان مى‌دارد و به ربوبيّت تو گواهى مى‌دهد، به آثار نعمتت و به نشانه‌هاى تدبيرت نام‌آور است. ربوبيتى كه با آن از آفريدگانت برترى يافتى و از خود شناختى در دل‌ها نشاندى كه آرام‌بخش دل‌ها از بيم انديشيدن و بسندگى آنها از اقامه حجت گرديد؛ و دل‌ها با شناخت و شيدايى به تو، گواه‌اند بر آن‌كه دست پندار تو را فراچنگ نمى‌آورد و خردها و ديده‌ها تو را درنمى‌يابند. به تو پناه مى‌برم از اين‌كه با دل و زبان و دست به غير تو اشاره كنم. معبودى جز تو نيست كه يكتا و يگانه و بى‌تا و صمدى، و در برابر تو سر تسليم فرود مى‌آوريم.

٣/١٣-٣

دعاهاى آن حضرت به هنگام نبرد

الف به هنگام رفتن به جنگ‌

٤٤٥٧. وقعة صِفّين به نقل از سلام بن سُوَيد: على ٧ هرگاه اراده مى‌كرد به جنگ برود، روى مَركبش مى‌نشست و مى‌گفت: «سپاس، خداى‌را براى نعمت‌هايش بر ما و براى بخشش بزرگش. «پاك است كسى كه اين را براى ما رام كرد، و [گرنه‌] ما را ياراى [رام كردن‌] ساختن آن نبود، و به راستى كه ما به سوى پروردگارمان باز خواهيم گشت».