دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٨٥ - الف نور شناخت خدا و اولياى خدا

بگو: بار خدايا! از آزمايش‌هاى گم‌راه كننده به تو پناه مى‌جويم».

٤٣٣٠. امام على ٧: كسى از شما نگويد: «بار خدايا! از فتنه (آزمايش) به تو پناه مى‌برم»؛ چون هيچ كس نيست كه گرفتار فتنه نباشد؛ امّا هر كس كه مى‌خواهد پناه جويد، از آزمايش‌هاى گم‌راه كننده پناه جويد؛ چون خداوند سبحان مى‌فرمايد: «بدانيد كه اموال شما و فرزندانتان تنها [وسيله‌] آزمايشى [براى شما] هستند».[١]

٣/٨-٣

دعاهاى وى در خواستن فضيلت‌ها

الف نور شناخت خدا و اولياى خدا

٤٣٣١. بحارالأنوار به نقل از نَوف بِكالى: امير مؤمنان را رويگردان و شتابان ديدم. گفتم: به كجا مى‌روى، مولاى من؟

فرمود: «اى نوف! رهايم كن. آرزوهايم مرا به سوى محبوب كشانده است».

گفتم: مولاى من! آرزوهايت چيست؟

فرمود: «آن كه مورد آرزوست، آن را مى‌داند و از بيان آن براى ديگرى بى‌نيازم. در ادب‌ورزى بنده، همين بس كه در نعمت‌ها و نيازهايش، جز پروردگارش را شريك نكند».

گفتم: اى امير مؤمنان! من از حرص و چشم داشتن بر آرزويى از آرزوهاى دنيا برخود بيمناكم.

به من فرمود: «چرا از نگهدار بيمناكان و پناه عارفان، بهره نمى‌گيرى؟».

گفتم: مرا به آن، راهنمايى كن.

[١] سيّد رضى گفته است: معناى آن اين است كه خدا، آنان را به مال‌ها و فرزندان مى‌آزمايد تا ناخشنود از روزى و خشنود از قسمت او از هم بازشناخته شوند و هرچند خداوند داناتر از آنان به آنهاست، ليكن براى آن كه كارهايى كه مستحق ثواب است، از آنچه مستحق عقاب است، پديد آيد؛ چه بعضى پسران را دوست دارند و دختران را ناپسند مى‌شمارند، و بعضى افزايش مال را پسندند و از كاهش آن ناخرسندند.