دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ١٤١ - ح هنگام وضو گرفتن

نيروى آن را در وجود من نگه داشت، و اين، چه نعمت بزرگى است كه ارزشگذاران، توان ارزشگذارى آن را ندارند!».

٤٣٩٠. الشكر، ابن ابى الدنيا به نقل از اصبغ بن نُباته: على ٧ ... هرگاه [از مستراح‌] خارج مى‌شد، به شكمش دست مى‌كشيد و مى‌گفت: «چه نعمت بزرگى است، و كاش بندگان، شكر اين نعمت را مى‌دانستند!».

ح- هنگام وضو گرفتن‌

٤٣٩١. كتاب من لا يحضره الفقيه: امير مؤمنان، هرگاه وضو مى‌گرفت، مى‌گفت: «به نام خدا، و به [يارى‌] خدا، و بهترين نام‌ها از آنِ خداست. بزرگ‌ترينِ نام‌ها براى خداست، و قاهر است بر آنچه در آسمان است، و قاهر است بر آنچه در زمين است. سپاس، خدايى را كه هر چيز زنده‌اى را از آب، قرار داده است و دلم را به ايمان، زنده كرده است. بار خدايا! بر من ببخش، و پاكم ساز، و به نيكويى سرنوشتم را رقم زن، و هر آنچه را كه دوست دارم، به من بنماى و از پيش خود، خيرات را بر من بگشاى، اى شنواى دعا!

٤٣٩٢. امام على ٧: شايسته است كه انسان تا نام خدا را نبرد، وضو نگيرد و پيش از آن كه آب را لمس كند، بگويد: «به نام خدا و به [يارى‌] خدا. بار خدايا! مرا از بسيارْ توبه‌كنندگان قرار ده، و مرا از پاكيزگان قرار ده».

و هرگاه وضو را به پايان رساند، بگويد: «گواهى مى‌دهم كه خدايى جز خداى واحد نيست، و او شريك ندارد، و گواهى مى‌دهم كه محمّد ٦ بنده و فرستاده اوست».

٤٣٩٣. امام على ٧ هرگاه از وضو فارغ مى‌شد: بار خدايا! مرا از بسيارْ توبه‌كنندگان قرار ده، و مرا از پاكيزگان قرار ده».