دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٥٩١ - ١/ ٢ بركتهاى خداشناسى

٤٩٧٨. امام على ٧: هر كه خداى سبحان را مى‌شناسد، سزاوار است كه به آنچه نزد اوست، رو كند.

٤٩٧٩. امام على ٧: هر كه خداى سبحان را مى‌شناسد، سزاوار است كه دلش از اميد و بيم او تهى نباشد.

٤٩٨٠. امام على ٧ در دعايش پس از نماز صبح: منزّهى تو اى خداوندگار! و سپاس، تو راست. كيست كه قدر تو را بشناسد و از تو نترسد؟ و كيست كه بداند تو كيستى و از تو نهراسد؟

٤٩٨١. امام على ٧: عارف، رويَش گشاده و خندان است و دلش ترسان و اندوهگين.

٤٩٨٢. امام على ٧: هر عارفى غمين است.

٤٩٨٣. امام على ٧: هر عارفى، رويگردان است.

٤٩٨٤. امام على ٧: عارف، كسى است كه نفْس خويش را بشناسد و آن را آزاد سازد و از هر آنچه نفس را دور و هلاك مى‌كند، پاكيزه‌اش گرداند.

٤٩٨٥. امام على ٧: سزاوار نيست كسى كه عظمت خدا را مى‌شناسد، خود را بزرگ شمارد؛ زيرا والايىِ مقام كسانى كه عظمت خدا را مى‌دانند، به اين است كه براى او فروتنى كنند.