دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ١٢٧ - م رحمت در روز قيامت

مولاى من! اى مولاى من! تو فرمانروايى و من گرفتارم و آيا بر گرفتار، جز فرمانروا رحم مى‌كند؟

مولاى من! اى مولاى من! تو راهنمايى و من حيرانم و آيا بر حيران، جز راهنما رحم مى‌كند؟

مولاى من! اى مولاى من! تو بخشاينده‌اى و من گناهكارم و آيا بر گناهكار، جز بخشاينده رحم مى‌كند؟

مولاى من! اى مولاى من! تو پيروزى و من شكست‌خورده‌ام و آيا بر شكست‌خورده، جز پيروز، رحم مى‌كند؟

مولاى من! اى مولاى من! تو پروردگارى و من پرورده شده‌ام و آيا بر پرورده‌شده، جز پروردگار، رحم مى‌كند؟

مولاى من! اى مولاى من! تو برترى و من فروتنم و آيا بر فروتن، جز برتر، رحم مى‌كند؟

مولاى من! اى مولاى من! به رحمت خود بر من رحم كن، و به جود و كَرَمت از من خشنود شو، اى صاحب جود و بخشش و عطا و منّت! به [حقّ‌] رحمتت، اى مهربان‌ترينِ مهربانان!

م رحمت در روز قيامت‌

٤٣٦٦. امام على ٧ در مناجاتش: خداى من! آن‌گاه كه عريان و پابرهنه، سرهايمان غبارآلود از خاك گورها، و صورت‌هايمان رنگ گرفته از خاك قبرها، و ديدگانمان ترسان از هول قيامت، و لب‌هايمان پژمرده از شدّت تشنگى، و شكم‌هايمان گرسنه از زيادى بر پا ماندن، و عورت‌هايمان در آن‌جا در معرض ديده‌هاست، و پشت‌هايمان از سنگينى گناه خميده است و به خاطر آنچه به ما رسيده، از خويشان و فرزندان، مشغول گشته‌ايم، با گرداندن روى كريم خود از ما و سلب آنچه از اميدوارى ما به تو فراهم آمده است، مصيبت ما را دو چندان مكن.