دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ١٥١ - الف هنگام صبح

ف- به هنگام نگريستن در آيينه‌

٤٤٠٤. امام على ٧: هرگاه هر كدام از شما در آيينه نگريست، بگويد: «سپاسْ خدايى را كه مرا آفريد، و آفرينشم را نيكو قرار داد، و چهره‌پردازى‌ام كرد، و چهره‌ام را نيكو پرداخت، و آنچه را كه در ديگران زشت گردانْد، در من زيبا ساخت، و مرا به اسلام آوردن، كرامت بخشيد».

٣/١٠-٣

دعاهاى او در وقت‌هاى مخصوص‌

الف هنگام صبح‌

٤٤٠٥. امام صادق ٧: على كه درود خداوند بر او و خاندانش باد هر صبح مى‌گفت: «منزّه است خداوند فرمانرواى قُدّوس (سه بار). بار خدايا! از زوال نعمتت و تغيير عافيتت و از ناگهانى درآمدن بلايت، و از تبعات شقاوت، و از شر آنچه در اين شبْ مقرّر شده، به تو پناه مى‌برم. بار خدايا! من به عزّت فرمانروايى‌ات و شدّت توانت و به بزرگى سلطنتت و به قدرتت بر بندگانت از تو درخواست مى‌كنم».

٤٤٠٦. امام على ٧ در دعاهايش به هنگام صبح: بار خدايا! مرا بر كتاب و سنّت، زنده بدار و بميران، و از هواهاى نفسانى و بدعت، ترديد و شبهه، سلامتم دار، و از سرگردانى و گمْ‌راهى، نادانى و حماقت، بدى بلا و فتنه، كم‌فهمى و كم‌دانى، گِرِه خوردن غفلت به درازى زمان، و غلبه شهوت، نگهم‌دار كه تو بر آنچه بخواهى، لطيفى، اى مهربان‌ترينِ مهربانان!

٤٤٠٧. امام على ٧ همواره مى‌گفت: بار خدايا! من و اين روز، دو آفريده از آفريده‌هايت هستيم. بار خدايا! مرا به او، و او را به من مبتلا مساز. بار خدايا! او را ناظر بر