دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٨٣ - ه گونههاى بدىها

و گواهى مى‌دهم كه محمّد ٦ بنده و پيامبر اوست. بار خدايا! از معامله زيانبار و سوگند دروغ، به تو پناه مى‌برم و از كسادى متاع، به تو پناه مى‌جويم».

٤٣٢٥. امام على ٧: از گناهانى كه نابودى را جلو مى‌اندازند، به خدا پناه مى‌برم.

٤٣٢٦. امام على ٧ در حكمت‌هاى منسوب به ايشان: بار خدايا! از شب غفلت، و روز پشيمانى به تو پناه مى‌بريم.

٤٣٢٧. امام على ٧ در حكمت‌هاى منسوب به ايشان: بار خدايا! به تو پناه مى‌برم از اين كه حقّى را كه خشنودى تو در آن نيست، بگويم و بدان خشنودى غير تو را بجويم؛ و به تو پناه مى‌برم از اين كه در پيش مردم، خود را به چيزى آراسته كنم كه مرا نزد تو زشت مى‌گرداند؛ و به تو پناه مى‌برم از اين كه عبرت براى بنده‌اى از بندگانت گردم؛ و به تو پناه مى‌برم از اين كه يكى از بندگانت با آنچه به من آموخته‌اى، از من سعادتمندتر گردد.

٤٣٢٨. امام على ٧ در حكمت‌هاى منسوب به ايشان: بار خدايا! دنيا را براى من زندان قرار مده و جدايى از آن را غمبار مكن. به تو پناه مى‌برم از دنيايى كه مرا از آخرتْ محروم كند، و از آرزويى كه از عملْ بازم دارد و از زندگى‌اى كه خير مُردن را از من بگيرد.

٤٣٢٩. امام صادق ٧: امير مؤمنان شنيد كه كسى مى‌گويد: بار خدايا! از فتنه (آزمايش) به تو پناه مى‌برم. فرمود: «مى‌بينمت كه از مال و فرزند، به خدا پناه مى‌جويى. خداوند متعال مى‌فرمايد: «اموال شما و فرزندانتان تنها [وسيله‌] آزمايشى [براى شما] هستند». ليكن‌