دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٢٠١ - ج گاه بلند كردن سر از ركوع

بار خدايا! زندگى‌ام را زندگى آنان، و مرگم را مرگ آنان قرار ده، و در هر جايى مرا با آنان دار، و بين من و آنان، جدايى ميفكن كه تو بر هر چيزى توانايى"».

٤٤٢٤. امام صادق ٧: اميرمؤمنان به يارانش مى‌فرمود: «هر كس نماز به پا دارد و پيش از آن كه احرام بندد و تكبير گويد، بگويد:" اى نيكوكار! زشتكار به درگاهت آمده و خود، فرمان دادى كه نيكوكار، از زشتكار درگذرد و تو نيكوكارى و من زشتكار. پس به حقّ محمّد و خاندان محمّد، بر محمّد و خاندان محمّد، درود فرست، و از هر زشتى‌اى كه از من مى‌دانى، درگذر"، خداوند متعال مى‌گويد:" فرشتگان من! گواه باشيد كه من او را بخشيدم و آنهايى را كه حقّى به عهده او دارند، راضى ساختم"».

٤٤٢٥. امام على ٧: هرگاه مى‌خواهى نماز را آغاز كنى، بگو: «خدا بزرگ است. از سر حق‌گرايى و فرمانبردارى روى خويش را به سوى آن كه آسمان‌ها و زمين را به وجود آورد، كردم و من از مشركان نيستم. نمازم، عبادتم، زندگى و مرگم، از آنِ خداوند، پروردگار جهانيان است. او يكتا و بى‌شريك است. به اين كار، فرمان يافته‌ام و از مسلمانانم»[١].

ج- گاهِ بلند كردن سر از ركوع‌

٤٤٢٦. المصنَّف، ابن ابى شيبه به نقل از حارث: على ٧ هرگاه سر خويش را از ركوع برمى‌داشت، مى‌گفت: «خداوند، صداى هركسى را كه او را سپاس مى‌گويد، مى‌شنود. بار خدايا! اى پروردگار ما! سپاس، از آنِ توست. به توان و قدرت تو مى‌ايستم و مى‌نشينم».

[١] مضمون آيه ١٦١ ١٦٣ سوره انعام.