دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٢٦١ - ٣/ ٣ ١٥ گوناگون

مى‌خواهى، اعلان بى‌نيازى كن تا همگونش باشى».

٤٤٧٥. امام صادق ٧: امير مؤمنان، هرگاه كه از نافله نماز ظهر[١] [يا فريضه ظهر] فارغ مى‌شد، مى‌گفت: «بار خدايا! من به [يارى‌] جود و كَرَمت به تو تقرّب مى‌جويم و به [واسطه‌] محمّد، بنده و فرستاده‌ات به تو تقرّب مى‌جويم. با خودِ تو و فرشتگان مقرّبت و پيامبرانى كه فرستاده‌اى، به تو تقرّب مى‌جويم.

بار خدايا! تو از من بى‌نيازى و من نيازمند توام. تو بى‌نيازى و من محتاجِ توام. از خطاهايم درگذشتى و گناهان مرا بر من پوشاندى. پس امروز، نياز مرا برآورده كن، و به زشتى‌هايى كه از من مى‌دانى، مرا عذاب مده؛ بلكه گذشت و بخشش تو مرا فرا گيرد».

آن‌گاه به سجده مى‌رفت و مى‌گفت: «اى سزاوار ترس و بخشش! اى خوب! اى مهربان! تو از پدر و مادرم و از همه آفريده‌ها بر من نيكى كننده‌ترى. با بر آوردن حاجتم و استجابت دعايم و رحم آوردن بر فريادم، مرا بپذير؛ چرا كه تو انواع گرفتارى‌ها را از من گشودى».

٤٤٧٦. امام على ٧ در حكمت‌هاى منسوب به ايشان: بار خدايا! اگر ما در اقدام به طاعت تو كوتاهى كرديم، ولى در طاعت‌هاى تو به دوست داشتنى‌ترينِ آنها در نزد تو [يعنى توحيد] چنگ زديم [كه‌]: «خدايى جز تو نيست»؛ طاعتى كه به حق، از سوى تو آمده است.

٤٤٧٧. امام على ٧ هنگام ذبح كردن: «از روى اخلاص، پاكدلانه روى خود را به سوى كسى گردانيدم كه آسمان‌ها و زمين را پديد آورده است؛ و من از مشركان نيستم». «به راستى نماز من، عبادات‌

[١] در متن حديث« زوال» آمده، و علّامه مجلسى در توضيح آن گفته است: ... مراد از زوال ممكن است فريضه ظهر و ممكن است نافله ظهر باشد. امّا شيخ طوسى و ديگران همين دعا را با اندكى تفاوت، در ضمن تعقيبات نافله ظهر آورده‌اند. و نماز زوال در اخبار بيشتر بر نافله اطلاق مى‌شود( مرآة العقول: ج ١٢ ص ٣٣٥).