دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٤٧ - الف تسبيحها

٤٢٦٦. المناقب، ابن شهر آشوب درباره على ٧: در شب هرير (در جنگ صِفّين) سيصد بار تكبير گفت و با هر تكبيرش دشمنى را به خاك افكند. در روايتى ديگر، بنا به گزارش اعثم، ٥٢٣ بار گفت، و بنا بر روايتى ديگر، هفتصد بار.

٤٢٦٧. إرشاد القلوب: روايت شده است كه [على ٧‌] هرگاه از جنگْ رهايى مى‌يافت، به آموزش مردم و داورى بين آنان مى‌پرداخت و هرگاه از اين كارها فارغ مى‌شد، در باغى كه از آنِ او بود، با دست خود كار مى‌كرد و با اين حال، به ذكر خداوند متعال مشغول بود.

٣/٣-٣

دعاهاى وى در تسبيح و حمد خدا

الف تسبيح‌ها

٤٢٦٨. امام صادق ٧ در بيان تسبيح اميرمؤمنان ٧ پس از نمازش: منزّه است آن كه نشانه‌هايش از بين نمى‌رود. منزّه است آن كه گنجينه‌هايش كم نمى‌گردد. منزّه است آن كه فخرش از بين نمى‌رود. منزّه است آن كه آنچه در نزدش است، پايان نمى‌يابد. منزّه است آن كه روزگارش پايان نمى‌پذيرد. منزّه است آن كه هيچ كس در كارش همباز او نيست. منزّه است خدايى كه جز او خدايى نيست.

٤٢٦٩. كامل الزيارات به نقل از ابو سعيد مدائنى: نزد امام صادق ٧ رفتم و گفتم: ... فدايت گردم! تسبيح على و فاطمه ٨ را به من بياموز. فرمود: «اى ابو سعيد! تسبيح على ٧ چنين است:

منزّه است آن كه گنجينه‌هايش پايان نمى‌يابد. منزّه است آن كه نشانه‌هايش از بين نمى‌رود. منزّه است آن كه هر آنچه در پيش اوست، نابود نمى‌گردد. منزّه است آن كه هيچ كس در فرمانروايى‌اش انباز نيست. منزّه است آن كه فخرش از بين‌