دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٢٠٣ - و در سجده شكر

د- در سجده‌

٤٤٢٧. الأمالى، صدوق به نقل از اصبغ بن نُباته: اميرمؤمنان در سجده‌اش مى‌گفت: «سرور من! با تو همچون مناجات بنده ذليلى با مولاى خود، مناجات مى‌كنم. از تو همچون كسى كه مى‌داند تو مى‌بخشى و چيزى از آنچه در نزدت هست، كاسته نمى‌شود، در خواست مى‌كنم، و چون كسى كه مى‌داند به غير از تو كسى گناهان را نمى‌بخشد، از درگاهت آمرزش مى‌طلبم، و چون كسى كه مى‌داند تو بر هر چيزى توانايى، به تو تكيه مى‌كنم».

٤٤٢٨. امام على ٧ در سجده: بار خدايا! براى تو سجده مى‌كنم، تسليم تو ام، به تو ايمان دارم، بر تو تكيه مى‌كنم و تو پروردگار منى. گوشم، چشمم، گوشتم، خونم، استخوانم، رگم، مويم و پوستم بر تو سجده مى‌كنند. خداوند، منزّه است؛ خداوند، منزّه است؛ خداوند، منزّه است.

ه- بين دو سجده‌

٤٤٢٩. امام على ٧ بين دو سجده: بار خدايا! مرا ببخشا و بر من رحم كن، توانگرم ساز و منزلتم را بلند گردان.

و- در سجده شكر

٤٤٣٠. امام على ٧ در سجده شكر: پندم دادى، پند نگرفتم؛ از حرام‌هايت برحذرم داشتى، حذر نكردم؛ كمك‌هايت را در تمام عمرم دريغ نداشتى و من شكر نكردم. بخششت را، بخششت را مى‌خواهم، اى كريم! از تو آسايش به هنگام مرگ را مى‌خواهم و گذشت به هنگام حسابرسى را مى‌طلبم.