دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٣١٧ - ٣/ ٥ ٣ لباس على

اندرون من، ذرّه‌اى از خيانت را در خويش ندارد. و آن را گرسنه از اين دنيا خارج خواهم كرد».

ر. ك: ج ٩ ص ٩٩ (ابو جعفر حسنى).

و ص ٤٨٩ (زينت زهد).

٣/٣-٥

لباس على‌

٤٥٣٦. امام على ٧: به خدا سوگند، كه اين لباسم چندان پينه برداشته كه از پينه دوز آن خجالت مى‌كشم. روزى كسى به من گفت: آيا اين را از خودت دور نمى‌كنى؟ گفتم: رهايم كن! شبروان، سحرگاهان به سپاس مى‌ايستند [و از حركت به موقع خود خُرسندند].

٤٥٣٧. امام باقر ٧: بيشترين لباسى كه على ٧ مى‌پوشيد، لباس سفيد بود و مى‌فرمود: «مردگان در پارچه سفيد، كفن مى‌شوند».

٤٥٣٨. الكافى به نقل از مُعَلَّى بن خُنَيس، از امام صادق ٧: على ٧ پيش روى شما بود كه نزد بنى ديوان آمد و سه قطعه لباس را به يك دينار خريد؛ پيراهنى كه تا بالاى قوزك پا را مى‌پوشانْد؛ ازارى‌[١] كه تا نيمه ساقش مى‌رسيد؛ و ردايى كه از جلو تا روى سينه و از پشت تا روى باسن را مى‌پوشانْد. آن‌گاه، دست خود را به آسمان بلند كرد و دائما خدا را به خاطر اين‌كه او را پوشانده است، سپاس مى‌گفت تا وارد خانه‌اش شد

[١] جامه‌اى كه پايين تنه را با آن مى‌پوشاندند.