دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٣١٩ - ٣/ ٥ ٣ لباس على

و آن‌گاه فرمود: «اين، لباسى است كه سزاوار است مسلمانان، آن را بپوشند».

[امام صادق ٧ فرمود:] امّا در اين روزگار، مسلمانان نمى‌توانند اين لباس را بپوشند و اگر ما چنين كنيم، خواهند گفت:" ديوانه شده" و يا خواهند گفت:" خودنمايى مى‌كند". و خداوند متعال مى‌فرمايد: «و لباس خويشتن را پاك كن»». لباست را بالا بگير و روى زمين نكش و هنگامى كه قائم ما قيام كند، لباس [ها]، چنين خواهد بود.

٤٥٣٩. فضائل الصحابة، ابن حنبل به نقل از حُرّ بن جرموز مرادى، از پدرش: على ٧ را ديدم كه از قصر (دارالحكومه) بيرون مى‌آمد و دو قطعه لباس قِطْرى پوشيده بود. ازارش تا نيمه ساق مى‌آمد و ردايش به كمر بسته تا نزديك ازارش مى‌رسيد و در دستش تازيانه بود. در بازارها مى‌چرخيد و مردم را به پرواى الهى و درستى خريد و فروش، فرمان مى‌داد و مى‌فرمود: «در پيمانه كردن و وزن كردن، سنگِ تمام بگذاريد و در گوشت، ندميد».

٤٥٤٠. مسند ابن حنبل به نقل از زيد بن وَهْب: على ٧ نزد جماعتى از خوارج بصره رفت. در بين آنان، مردى بود به نام جعد بن بعجه. وى به على ٧ گفت: اى على! از خدا بترس. خواهى مُرد!

على ٧ فرمود: «نه؛ كشته مى‌شوم. بر اين‌جا ضربه‌اى زده خواهد شد كه اين‌جا را رنگين خواهد كرد (يعنى ريشش را از خون سرش). اين، پيمانى است بسته شده و سرنوشتى است مشخّص شده و آن كه افترا بندد، ناكام است».

آن شخص درباره لباس على ٧ بر وى خُرده گرفت. فرمود: «شما را به لباس، چه كار؟ اين لباس، از تكبّرْ دورتر است و مناسب‌تر است كه مسلمان، در