دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٥٧ - ب حمدهاى او

٤٢٩٠. امام على ٧: او را به خاطر آنچه گرفته و داده و به خاطر آنچه احسان و آزمايش كرده، سپاس مى‌گوييم. او آگاه هر پوشيده و بيناى هر ضمير است. آگاه به آنچه در سينه‌ها پنهان شده و آنچه ديدگان، دزدانه مى‌نگرند.

٤٢٩١. امام على ٧: پروردگارا! تو را بر آنچه مى‌گيرى و مى‌دهى و بر آنچه سلامت مى‌دهى و مبتلا مى‌سازى، سپاس؛ سپاسى كه خشنودى‌آورترين سپاس براى تو و دوست‌داشتنى‌ترين سپاس براى تو و برترين سپاس پيش تو باشد؛ سپاسى كه هر آنچه را آفريدى، در برگيرد و تا هر آن جا كه اراده كردى، برسد؛ سپاسى كه از تو پوشيده نباشد و از رسيدن به بارگاهت باز نمانَد؛ سپاسى كه شمارَش قطع نگردد و دوامش پايان نيابد.

ما كُنه عظمت تو را نمى‌دانيم، و تنها مى‌دانيم تو زنده و پايدارى. خواب و چُرت، تو را فرا نمى‌گيرد. هيچ نگاهى تو را در نمى‌يابد و هيچ چشمى تو را درك نكرده است. چشم‌ها را درك كرده‌اى و كردارها را شمارش كرده‌اى و پيشانى‌ها و گام‌ها را به بند گرفته‌اى.

نمونه‌هايى را از آفريدگانت مى‌بينيم و از قدرت‌نمايى تو در آنها شگفت‌زده مى‌شويم و آنها را از عظمت فرمانروايى‌ات مى‌شماريم، در حالى كه آن چيزها كه از ديدگان ما پنهان‌اند و از تير رس چشم ما به دورند و خِرَدهايمان از آنها كوتاه است و بين ما و آنها، پرده غيب افكنده شده، بسيار شگفت‌ترند.

هر كه دل را آزاد سازد و خِرد را به كار گيرد، تا بداند چه‌سان عرشَت را به پا داشتى و بندگانت را آفريدى و آسمان‌هايت را در فضا معلّق ساختى و چه‌سان زمينت را بر امواج آب گستردى، ديده‌اش درمانده، خِرَدش سرگشته، گوشش آشفته و انديشه‌اش حيران، برخواهد گشت.