دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٤٢٣ - ٤/ ٣ ٢ تو مظلوم پس از منى

صبورى كردى و آن را به پاى خدا حساب كردى تا آن‌كه مرگت فرا رسيد. گواهى مى‌دهم كه تو در خلعت شهادت خدا را ملاقات كردى. خداوند قاتل تو را با عذاب‌هاى گوناگون عذاب دهد و عذابش را نو به نو گرداند. اينك من با شناختِ حق تو آگاه از منزلت تو، و با دشمن داشتن دشمنانت و ستمگران بر تو، به زيارتت آمده‌ام؛ و إن شاء اللّه همين گونه هم پروردگار را ملاقات خواهم كرد. اى ولى خدا! گناهان بسيارى از من سر زده است، و از تو مى‌خواهم كه نزد پروردگار مرا شفاعت كنى، چون تو پيش او مقامى ستوده و معلوم و آبرو و حق شفاعت دارى، و خدا فرموده است: «و جز براى كسى كه [خدا] رضايت دهد، شفاعت نمى‌كنند».

٤/٢-٣

تو مظلوم پس از منى‌

٤٦٨١. پيامبر خدا ٦: اى على! تو ستمديده پس از منى. هر كس به تو ستم كند، به من ستم كرده است.

٤٦٨٢. پيامبر خدا ٦: اى على! تو پس از من، ستم خواهى ديد. واى بر كسى كه به تو ستم كند و به حقّت تجاوز كند! و خوشا بر آن كه پيروى‌ات كند و كسى را بر تو برنگزيند!

اى على! پس از من، با تو جنگ خواهند كرد. واى بر كسى كه عليه تو بجنگد! و خوشا بر آن كه همراه تو بجنگد!

٤٦٨٣. پيامبر خدا ٦: اى على! تو وصىّ من پس از منى و تو مظلومِ پس از منى.

٤٦٨٤. المناقب، خوارزمى به نقل از ابو ليلى: پيامبر خدا به على ٧ فرمود: «از كينه‌هايى كه در سينه كسانى عليه توست و آنها را جز پس از مرگ من آشكار نمى‌كنند، برحذر باش. خدا آنان را لعنت كند و لعنت كنندگان، لعنتشان كنند».