دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٩٧ - ه زهد در دنيا

د مصونيت از گناه‌

٤٣٣٩. امام على ٧ در مناجاتش: خداى من! راهى براى محفوظ ماندن از گناه، جز به نگهداشتِ تو نيست و دست زدن به كار خير، جز به اراده تو امكان ندارد. چه‌سان مى‌توانم در آنچه اراده تو در آن، درباره من تحقّق پيدا كرده، كارى بكنم؟ و چگونه خود را از گناهْ حراست كنم، وقتى كه نگهدارى تو مرا درنيافته باشد؟

٤٣٤٠. امام على ٧ در مناجاتش: خداى من! تن مرا آفريدى و براى من در اين تن، ابزارهايى قرار دادى كه به وسيله آنها تو را فرمان برم و نافرمانى‌ات كنم، تو را به خشم آورم و خشنودت سازم، و در ضميرم انگيزه‌اى براى شهوات قرار دادى و در سرايى جايم دادى كه انباشته از آفت‌هاست. آن‌گاه به من فرمودى: «باز ايست!».

به كمك تو باز مى‌ايستم و با يارى تو، خود را نگه مى‌دارم. به تو پناه مى‌برم و به كمك تو [از گناه‌] احتراز مى‌كنم و از تو براى آنچه تو را خشنود مى‌سازد، توفيق مى‌خواهم.

اى مولاى من! [خواسته‌هايم را] از تو مى‌طلبم؛ چرا كه درخواست من تو را باز نمى‌دارد.

ه زهد در دنيا

٤٣٤١. امام على ٧ در دعايش: بار خدايا! از تو فراموشى دنيا و نفرت از آن را مى‌خواهم؛ چون خير آن، كم و شرّش مهيّاست، و زلالش كِدر و تازه‌اش كهنه مى‌شود. آنچه در آن از دست رود، باز نمى‌گردد و آنچه به آن دست يابند، فتنه است، جز براى كسى كه نگهدارنده‌اى از تو به او رسد و رحمتى از تو او را شامل شود.

مرا از كسانى كه به آن خشنود شده‌اند و بدان اطمينان يافته‌اند و به آن اعتماد كرده‌اند، قرار مده. چرا كه هر كس به دنيا مطمئن گردد، دنيا به وى خيانت مى‌كند،