دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ١٣٩ - ز هنگام خروج از محل قضاى حاجت

٤٣٨٤. امام على ٧ به هنگام شستن موضع پساب و پيشاب: بار خدايا! دامنم را پاك و عفيف بدار، و عورتم را بپوشان و آنها را بر آتش، حرام گردان.

٤٣٨٥. الشكر، ابن ابى الدنيا به نقل از اصبغ بن نُباته: هرگاه على ٧ وارد مستراح مى‌شد، مى‌گفت: «به نام خداى نگاه دارنده و اداكننده!».

ز-هنگام خروج از محل قضاى حاجت‌

٤٣٨٦. امام على ٧: پيامبر خدا به من آموزش داد كه هرگاه از قضاى حاجت برخاستم، بگويم: «سپاسْ خدايى را كه به من، لذّت و سودمندى غذا را روزى كرد و پليدى آن را از من دور ساخت، و چه نعمتى است كه ارزش آن، تبيين نشده است!».

٤٣٨٧. امام على ٧ هرگاه از مستراح خارج مى‌شد: سپاسْ خدايى را كه لذّت غذا را به من روزى كرد و نيروى آن را در جسمم نگه‌داشت و پليدى‌اش را از من بيرون كرد، و اين، چه نعمتى است! (سه بار تكرار مى‌كرد).

٤٣٨٨. امام على ٧ هرگاه از مستراح خارج مى‌شد: سپاسْ خدايى را كه جسمم را سلامت داد و سپاسْ خدايى را كه پليدى را از من دور كرد.

٤٣٨٩. كتاب من لايحضره الفقيه: على ٧ ... هرگاه [از مستراح‌] خارج مى‌شد، به شكمش دست مى‌كشيد و مى‌گفت: «سپاسْ خدايى را كه پليدى آن را از من بيرون كرد و