دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٢٥١ - ٣/ ٣ ١٤ دعاهاى منظوم امام

خداى من، آفريننده من، دژ من و پناهگاه من!

به هنگام نيازمندى و توانمندى به سوى تو پناه مى‌جويم.

خداى من! اگر خطاهايم بزرگ و فراوان است‌

گذشت تو از گناهم بزرگ‌تر و گسترده‌تر است.

خداى من! اگر من به خواسته‌هاى دلم تن دادم‌

اكنون منم كه در باغِ پشيمانى مى‌چَرَم.

خداى من! حال من و نيازمندى و بيچارگى‌ام را مى‌بينى‌

و مناجات‌هاى نهانى مرا مى‌شنوى.

خداى من! اميدم را قطع مكن و دلم را منحرف مكن‌

مرا به معدن بخششت، طمع است.

خداى من! مرا از عذابت پناه ده؛ چرا كه من‌

اسيرِ خوار بيمناكى هستم كه براى تو فروتنى مى‌كنم.

خداى من! با القاى حجّتت، به من آرامش ببخش‌

آن‌گاه كه گور، جايگاه و آرامگاه من گردد.

خداى من! اگر هزار سال، عذابم دهى‌

ريسمان اميدم از تو بُريده نخواهد شد.

خداى من! طعم گذشتت را به من بچشان، در روزى كه‌

در آن‌جا نه فرزندان و نه مال، سودى نمى‌دهند.

خداى من! اگر رعايتم نكنى، از بين خواهم رفت‌

و اگر رعايتم كنى، نابود نخواهم شد.

خداى من! اگر جز نيكوكار را نبخشى‌

آن كه بدى كرده و از هواى نفْس، بهره گرفته، چه كسى به دادش‌برسد؟

خداى من! اگر در طلب پرهيزگارى كوتاهى كردم‌

اكنون، اين منم كه در پىِ گذشت هستم.

خداى من! گناهان من از كوه‌ها بيشتر و بالاتر است‌

امّا گذشت تو، از گناهان من، بزرگ‌تر و بلندتر است.

خداى من! اگر از روى نادانى خطا كردم، ولى همواره‌

به تو اميد داشتم، به گونه‌اى كه گفته شد: او بى‌تابى نمى‌كند.