دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٢٥٣ - ٣/ ٣ ١٤ دعاهاى منظوم امام

خداى من! ياد گذشت تو اندوهم را زدوده‌

و ياد خطاها، ديده‌ام را به اشك افكنده است.

خداى من! از لغزش‌هايم درگذر و گناهم را محو نما

چرا كه من اعتراف كننده، بيمناك و التماس‌كننده‌ام.

خداى من! راحت و رحمتى از خود به من برسان‌

من، جز درهاى رحمت تو را نخواهم كوبيد.

خداى من! اگر مرا دور كنى و يا خوارم سازى‌

چاره‌ام چيست اى خدا و چه كار كنم؟

خداى من! اگر نااميدم سازى يا طردم كنى‌

پس، از كه اميد داشته باشم و از كه طلب شفاعت كنم؟

خداى من! عاشق، شب زنده‌دار است‌

نجوا مى‌كند و مى‌خواند، در حالى‌كه غافل، آرام خوابيده است.

خداى من! از اين مردمان، گروهى به خواب‌اند

و گروهى بيدارند كه در شب، به درگاهت تضرّع مى‌كنند.[١]

و همه‌شان عطاى تو را اميد دارند و اميد

به رحمت بزرگ تو مى‌بَرَند و طمع بهشت دارند.

خداى من! اميدم، آرزوى سلامت به من داده‌

و زشتى خطاهايم رسوايم نموده است.

خداى من اگر در گذرى، پس گذشتت نجاتم مى‌دهد

و اگر نه، به گناه ويرانگر، نابود خواهم گشت.

خداى من! به حقّ [پيامبر] هاشمى و خاندانش‌

و به حرمت خوبانى كه براى تو خُشوع مى‌ورزند.

خداى من! مرا با دين احمد، محشور كن‌

توبه‌كنان، پرهيزگار، فرمانبُردار و خاضع براى تو.

[١] اين بيت در مصدر اصل نبود، گرچه سياق شعر آن را اقتضا مى‌كند و ما آن را از چاپ ترجمه شده توسط مرحوم مصطفى زمانى آورديم.