از خداوندى كه جز او كه زنده و پابرجا، داناى ناپيدا و پيدا و رحمان و رحيم است خدايى نيست، آمرزش مى‌طلبم به خاطر هر گناهى كه انجام داده‌ام و براى هر نافرمانى‌اى كه بدان گرفتار شده‌ام.

بارخدايا! به من خِرَدى كامل، اراده‌اى تيز، عقلى برتر، دلى زيرك، دانشى فراوان، و ادبى درخشان روزى كن و همه اينها را به سود من و نه به زيان من قرار ده، به رحمت خود، اى مهربان‌ترينِ مهربانان!».

آن‌گاه، پنج بار بگو: «أستغفر اللّه الذى لا إله إلّا هو الحى القيوم و أتوب اليه؛ به درگاه خداوندى كه جز او كه زنده و پابرجاست خدايى نيست، استغفار مى‌كنم و به سوى او برمى‌گردم».

٤٣٦١. امام على ٧ هرگاه چيزى براى او اتّفاق مى‌افتاد، در اتاقى خلوت مى‌گزيد و مى‌گفت: «اى كهيعص! اى نور! اى قُدّوس! اى زنده! اى خدا و اى رحمان!».

سه بار اين تعابير را تكرار مى‌كرد و سپس مى‌گفت: «بر من ببخش گناهانى را كه سبب فرود آمدن كيفر مى‌شوند. بر من ببخش گناهانى را كه باعث دگرگونى نعمت‌ها مى‌گردند. بر من ببخش گناهانى را كه موجب پشيمانى مى‌شوند. بر من ببخش گناهانى را كه روزى را باز مى‌دارند. بر من ببخش گناهانى را كه پيوندها را مى‌دَرَند. بر من ببخش گناهانى را كه موجب نزول بلا مى‌شوند. بر من ببخش گناهانى را كه باعث شتاب گرفتنِ نابودى مى‌گردند. بر من ببخش گناهانى را كه دشمنان را افزون مى‌سازند. بر من ببخش گناهانى را كه اميد را قطع مى‌كنند. بر من ببخش گناهانى را كه سبب پذيرفته نشدن دعا مى‌گردند. بر من ببخش گناهانى را كه باران آسمان را نگه مى‌دارند. بر من ببخش گناهانى را كه فضا را تيره مى‌كنند. بر من ببخش گناهانى را كه پرده را مى‌دَرَند».

٤٣٦٢. الفرج بعد الشدّة به نقل از ايّوب بن عباس بن حسن، با سندهاى فراوان: باديه‌نشينى از ناراحتى‌اى كه به وى رسيده بود و تنگى زندگى و فراوانى خانواده، به امير مؤمنان على ٧ شكايت آورد. به او فرمود: «بر تو باد آمرزش خواستن؛ چون خداوند عز و جل مى‌فرمايد: «از پروردگارتان آمرزش بخواهيد كه او همواره آمرزنده است»».