دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٢٠٥ - ز در ركوع و سجده نماز خوف

٤٤٣١. امام على ٧ در سجده شكر: اى آن كه فراوانى خواهش از او، جز گسترش و فزونىِ عطا را موجب نمى‌گردد! اى آن كه گنج‌هايش پايان نمى‌پذيرد! اى آن كه گنج‌هاى آسمان‌ها و زمين، از آنِ اوست! اى آن كه گنج‌هاى كوچك و بزرگ، از آنِ اوست! بدى من، تو را از احسانت باز نمى‌دارد. تو بر من بر پايه آنچه شايسته آنى، رفتار كن كه تو شايسته كَرَم، بخشش، عفو و گذشتى.

اى پروردگار! اى خدا! با من بر اساس شايستگى من رفتار مكن كه من شايسته عقوبتم و خود خويشتن را دستخوش اين عقوبت ساخته‌ام. مرا حجّتى و بهانه‌اى در پيشگاه تو نيست. با همه گناهانم به درگاه تو بازگشته‌ام و بدانها اعتراف مى‌كنم تا از من درگذرى و تو از من به آنها آگاه‌ترى. با هر گناهى كه كرده‌ام و هر خطايى كه مرتكب شده‌ام و هر بدى‌اى كه انجام داده‌ام، به حضورت باز مى‌گردم.

بار خدايا! ببخش، رحم كن و از هر آنچه مى‌دانى، درگذر كه تو عزيزترين و بخشنده‌ترين هستى.

ز در ركوع و سجده نماز خوف‌

٤٤٣٢. امام باقر ٧: على ٧ بر روى چارپا و رو به قبله، نماز خوف مى‌خوانْد و ركوع مى‌كرد و مى‌گفت: «براى تو فروتنى مى‌كنم و به تو ايمان آورده‌ام و تو پروردگار منى».

آن‌گاه سرش را از ركوع [براى سجده‌] پايين مى‌آورد، بى‌آن كه پيشانى‌اش با چيزى تماس پيدا كند و مى‌گفت: «تو را سجده مى‌كنم و به تو ايمان آورده‌ام و تو پروردگارم هستى».