دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٥٥ - ب حمدهاى او

راستگوى به حق را عزّت بخشيد و دروغگوى نا به حق را ذليل گردانْد.

٤٢٨٤. امام على ٧: سپاسْ خدايى را كه بازگشت بندگان و پايان كار، به سوى اوست و او را به خاطر بزرگى بخشش و روشنى دليل و افزونى‌هاى عطا و لطفش سپاس مى‌گوييم؛ سپاسى كه گزاردن حق او، به جاى آوردن شكر او، نزديك‌كننده به ثواب او و فزونى بخش نعمت اوست و از او، چون انسانى كه اميد به فضل، آرزوى سود و اعتماد به دفع [زيان‌] از سوى او دارد، يارى مى‌جوييم.

٤٢٨٥. امام على ٧: سپاسْ خدايى را كه نخست است و پيش از او چيزى نبوده است، و آخرى است كه بعد از او هيچ چيز نيست. آشكارى است كه هيچ چيزى آشكارتر از او نيست و پنهانى است كه چيزى پنهان‌تر از او نيست.

٤٢٨٦. امام على ٧: سپاسْ او را به خاطر درخواست تكميل نعمتش و تسليم به عزّتش و پناهجويى از نافرمانى‌اش به جا مى‌آورم و از او به خاطر نيازم به كفايتش يارى مى‌جويم. هر كس كه او هدايتش كند، گم‌راه نمى‌گردد.

٤٢٨٧. امام على ٧: او را به خاطر شكر نعمت‌هايش سپاس مى‌گويم و براى انجام دادن حق‌هايش از او يارى مى‌جويم؛ از او كه سپاهش پيروز و رتبه‌اش بزرگ است.

٤٢٨٨. امام على ٧: او را بر آنچه هست، سپاس مى‌گوييم و از او براى آنچه از كارهايمان در آينده پيش خواهد آمد، يارى مى‌جوييم. از او همان‌گونه كه براى عافيت جسمى در خواست مى‌كنيم، براى سلامت دينى هم درخواست مى‌كنيم.

٤٢٨٩. امام على ٧: او را به خاطر توفيقى كه بر بندگى‌اش داده و از نافرمانى‌اش دور ساخته، سپاس مى‌گوييم و از او بر تكميل امتنانش و به چنگ‌زدن بر ريسمانش يارى مى‌طلبيم.