دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٥٨٩ - ١/ ٢ بركتهاى خداشناسى

٤٩٦٧. امام على ٧: ترس [از خدا]، جامه رويين عارفان است.

٤٩٦٨. امام على ٧: گريستن از ترس خدا به دليل دور شدن از خدا، عبادت عارفان است.

٤٩٦٩. امام على ٧: در شگفتم از كسى كه خدا را شناخته، امّا ترسش فزونى نيافته است!

٤٩٧٠. امام على ٧: داناترينِ مردم به خدا، كسى است كه بيشتر از همه از او درخواست مى‌كند.

٤٩٧١. امام على ٧ در دعايى كه در مسجد جُعفى خواند: خداى من! چگونه تو را بخوانم، در حالى كه نافرمانى‌ات كرده‌ام؟ و چگونه تو را نخوانم، در حالى كه تو را شناخته‌ام؟!

٤٩٧٢. امام على ٧: داناترينِ مردم به خدا، كسى است كه بيش از همه از [عظمت‌] او بيم دارد.

٤٩٧٣. امام على ٧: داناترينِ مردم به خداى عز و جل كسى است كه بيش از همه از [عذاب‌] او مى‌ترسد.

٤٩٧٤. امام على ٧: كسى كه خداشناسى در دلش جاى گيرد، بى‌نيازى از بندگان خدا، در او جاى گرفته است.

٤٩٧٥. امام على ٧: ميوه شناخت، روى برتافتن از سراى نيستى است.

٤٩٧٦. امام على ٧: كسى كه شناختش درست باشد، جان و همّتش از دنياى فناپذير، دور مى‌شوند.

٤٩٧٧. امام على ٧: اندكىْ شناخت، موجب عدم دل بستگى به دنياست.