دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ١٤٣ - ح هنگام وضو گرفتن

٤٣٩٤. امام صادق ٧: امير مؤمنان، زمانى با پسرش محمّد، نشسته بود. فرمود: «اى محمّد! ظرف آبى براى من بياور». محمّد، ظرف را آورد. با دست راست، آب را بر دست چپ ريخت و آن‌گاه گفت: «سپاسْ خداىْ را كه آب را پاك قرار داد و آن را ناپاك نيافريد».

آن‌گاه استِنجا كرد و گفت: «پروردگارا! دامنم را پاك و عفيف بدار، عورتم را بپوشان و آنها را بر آتش، حرام كن».

سپس استنشاق‌[١] كرد و گفت: «بار خدايا! بوى بهشت را بر من حرام مساز و مرا از جمله كسانى قرار ده كه بوى بهشت و عطر و گُل آن را مى‌بويند».

آن‌گاه، آب را مَضمَضه‌[٢] كرد و گفت: «بار خدايا! زبانم را به يادت گويا ساز و مرا از كسانى قرار ده كه از آنان خشنودى».

آن‌گاه صورتش را شست و گفت: «بار خدايا! چهره‌ام را در روزى كه در آن، چهره‌ها سياه مى‌گردند، سفيد گردان و در روزى كه چهره‌ها سفيد مى‌شوند، چهره‌ام را سياه مكن».

آن‌گاه دست راست خود را شست و گفت: «بار خدايا! نامه عملم را به دست راستم و [جواز] بهشت جاودان را به دست چپم بده».

و سپس دست چپ خود را شست و گفت: «بار خدايا! نامه عملم را به دست چپم مده و آن را به گردنم غُل مكن، و از پاره‌هاى آتش به تو پناه مى‌برم».

آن‌گاه سرش را مسح كرد و گفت: «بار خدايا! مرا در رحمت، بركت و گذشتت غرق كن».

سپس پاهايش را مسح كرد و گفت: «بار خدايا! گام‌هايم را در روزى كه قدم‌ها بر [پل‌] صراطْ لرزان‌اند، استوار ساز و تلاشم را در چيزى قرار ده كه موجب خشنودى‌ات از من مى‌گردد».

آن‌گاه رو به محمّد كرد و فرمود: «اى محمّد! هركس مثل وضو گرفتن من وضو بگيرد و آنچه را كه من گفتم، بگويد، خداوند از هر قطره‌اى [از وضويش‌] فرشته‌اى مى‌آفريند كه خدا را تقديس و تسبيح مى‌كنند و تكبير و تهليل مى‌گويند، و خداوند، ثواب آن را براى او مى‌نويسد».

[١] آب در بينى چرخاندن.

[٢] آب در دهان چرخاندن.