فرمود: «خداوند بلندمرتبه شكوهمند. اميدت را به حُسن لطفش متّصل كن و با همه همّتت به او روى آور و از آنچه كه در دلت فرود مى‌آيد، روى برتاب و اگر آن را تأخير انداخت، من بر تحقّق آن ضامنم.

با بردين از غير خدا به سوى او روى آور؛ چون او مى‌گويد:

" به عزّت و جلالم سوگند كه اميد هر اميد بسته به غير خودم را با نااميدى قطع مى‌كنم و تن‌پوش‌خوارى در بين مردم به وى خواهم پوشاند و او را از پيشگاهم دور خواهم ساخت و از مقام وصل خويش جدا خواهم كرد و آن‌گاه كه از غير من چشم مى‌دارد، يادش را به فراموشى خواهم سپرد.

واى بر او! آيا براى گرفتارى‌هايش به غير من اميد مى‌بندد، حال آن كه گشودن سختى‌ها به دست من است؟ و به غير من اميدوار است، حال آن كه من زنده و باقى هستم؟ درِ خانه بندگانم را كه بسته است، مى‌زند و در خانه مرا كه باز است، رها مى‌كند؟! چه كسى براى گناهان فراوانش اميد به من داشته و اميدش را نااميد كرده‌ام؟ آرزوهاى‌بندگانم را وابسته به‌خويش نهاده‌ام و اميدهايشان را در پيش خود، ذخيره كرده‌ام و آسمان‌هايم را از آنانى كه از تسبيح من خسته نمى‌شوند، انباشته‌ام و به فرشتگانم فرمان داده‌ام كه درهاى ميان من و بندگانم را نبندند.

آيا آن كه حادثه‌اى از حوادث ناگوار را بر او فرو فرستادم، نمى‌داند كه [اختيار] رهايى از آن را هيچ كس جز به اذن من در دست ندارد؟ پس چرا بنده‌ام در آرزوهايش از من روى برمى‌تابد، حال آن كه آنچه را از من نخواسته، به وى داده‌ام. باز هم از من نخواسته و از ديگرى خواسته است؟!

با آن كه مى‌بينى به بندگانم بى‌درخواست مى‌دهم، مى‌پندارى كه اگر درخواست كنند، پاسخ درخواست‌كننده را نخواهم داد؟ آيا من بخيلم كه بنده‌ام بخيلم مى‌پندارد؟ آيا دنيا و آخرت از آنِ من نيست؟ آيا لطف و بخشش از ويژگى‌هاى من نيست؟ آيا بخشش و رحمت، در دست من نيست؟ آيا اميدها جز به من منتهى مى‌شوند؟ چه كسى غير از من اميدها را مى‌بُرد؟ اميد بستگان به غير من، چه چيزى آرزو مى‌كنند؟!

به جلال و عزّتم سوگند، اگر آرزوهاى زمينيان و آسمانيانْ گِرد آيد و آرزوى همه آنان را برآورده سازم، به مقدار پاره‌اى از ذرّه از دارايى‌ام كم نمى‌شود. چه‌سان بهره‌مندى‌