دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ١٠٧ - ط طلب باران

رحمتت را با باران فرو رونده در زمين و ابر بارور بر ما بگستران و بر بندگانت به رسيدن محصول، منّت نِه، و سرزمينت را با سرزدن شكوفه‌ها زنده ساز، و فرشتگان بزرگوار فرستاده خويش را به آبيارى سودمند و پيوسته فراوان و پى در پى و درشت قطره و تند، گواه گير، تا آنچه را مُرده است، با آن، زنده سازى و آنچه را كه از دست برون شده، بازگردانى، و آنچه را كه در آينده خواهد آمد، برون سازى و به وسيله آن، روزى‌ها را بر ما گسترده گردانى؛ ابرى انبوه، خوشگوار، مطبوع، انباشته و باشكوه كه بارانش زيانبار و برقش بى‌باران نباشد.

بار خدايا! بارانى حاصلخيز، روياننده گياهان پهناور، گسترده و فراوان كه با آن گياه بپاخاسته بازرويانى و گياه پژمرده را طراوت بخشى، برايمان بباران.

[بار خدايا!] بارانى نصيبمان گردان كه از آن، دهان‌ها به آب افتد، آبْ انبارها پُر شود، چشمه‌ها جارى گردد، درخت‌ها سرسبز شود، قيمت‌ها در همه شهرها پايين آيد، مردم و چارپايانْ جانى تازه گيرند، زراعتْ برويد، شير حيوان‌ها جارى گردد، و توانى بر توانمان افزوده شود.

بار خدايا! سايه آن ابر را بر ما سَم قرار مده، و سرمايش را بر ما شوم مكن، و زيانش را بر ما نازل مكن، و آب آن را برايمان شور و تلخ مساز.

بار خدايا! از بركات آسمان‌ها و زمين به ما روزى دِه.