دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٤٨٣ - ١/ ١ اهتمام فراوان پيامبر به آموزش على

كه از قبيله كلب بود، پاسخ داد: اى برادر كلبى! اين، علم غيب نيست؛ بلكه فراگيرى از صاحب دانش است. علم غيب، علم به زمان برپايى قيامت و به چيزهايى است كه خداوند، آنها را چنين شمرده است: «در حقيقت، خداست كه علم [به‌] قيامت، نزد اوست و باران را فرو مى‌فرستد، و آنچه را كه در رَحِم‌هاست، مى‌داند و كسى نمى‌داند فردا چه به دست خواهد آورد، و كسى نمى‌داند در كدامين زمين مى‌ميرد.».

پس خداوند سبحان، مى‌داند كه چه چيز در رَحِم‌هاست؛ پسر باشد يا دختر؛ زشت باشد يا زيبا؛ بخشنده باشد يا بخيل؛ بدبخت باشد يا خوش‌بخت؛ و اين كه چه كسى هيزم آتش جهنّم است و يا همنشين پيامبران در بهشت. پس علم غيبى كه كسى جز خدا آن را نمى‌داند، اين است، و جز آن، دانشى است كه خداوند به پيامبرش آموخت و پيامبر ٦ آن را به من آموخت و براى من دعا كرد تا سينه‌ام آن را در خود جاى دهد و قلبم آن را با خود، عجين سازد.

٤٧٧٣. امام صادق ٧: به راستى كه دانش على بن ابى طالب ٧، از دانش پيامبر خداست، و آنچه ما ياد گرفتيم، از او ياد گرفتيم. پس تنها خداى را بپرست و تنها به او اميد بدار.

٤٧٧٤. المناقب، ابن مغازلى به نقل از امّ سلمه: جبرئيل ٧ بر پيامبر ٦ املا مى‌كرد و پيامبر خدا بر على ٧ املا مى‌كرد.

ر. ك: ص ٥٥١ (قرآن‌شناسى).

اهل‌بيت در قرآن و حديث: بخش چهارم: علم اهل بيت/ فصل سوم: مبادى علم اهل بيت.