از آن لحظه كه خدايش ويژگى بخشيد، بتها را رها كرد و در ستايش از خورشيد و ماه برتر آمد و در حمله‌هاى خود شرك را با همه مترفين در لشكرها نابود كرد.
منم فرزند آن چشم و گوش ايمان كه خلايق شرق و غرب عالم به آن معترف‌اند.
ماييم اصحاب خمسه عبا كه شرق و غرب جهان را مالكيم و جبرئيل ششمين ماست و نيز خانه كعبه و مشعرها از آن ماست.
و بدين سان عزّت و بزرگوارى به ما سرافراز است، سرافرازى كه در شرافت دنيا و آخرت او را بالا مى‌برد.
پس خدا- كه آفريدگار خلايق و مولاى مشعرهاست- على (ع) را از ما پاداش نيك دهد كه دستگيره استوار دين، صاحب حوض و عزّت بخش حرم خدا و رسول خدا (ص) على مرتضى (ع) است.
از شكوه افعال او دو صف حق و باطل- در شرق و غرب عالم- از هم جدا مى‌شوند.
اوست كه در ركوع دو ركعت، انگشتر خود را صدقه داد.
شما اى شيعيان برگزيده خدا! خوش باشيد كه فردا از حوض كوثر سيمگونش سيراب شويد. اين اوست كه خداوند- پروردگار ما- درودش فرستاد و حسن و حسين را هديه‌اش بخشيد.
١. تلاش براى هدايت دشمن‌تا آخرين لحظه: امام حسين (ع) سخنان و حديث حاضر را هنگامى مى‌فرمايند كه با وجود خطبه‌ها و رجزهاى فراوان، دشمن دست از جنگ و ضلالت خويش نكشيده و تمام اصحاب حضرت را به شهادت رسانده است. حضرت با زنان حرم خداحافظى كرده و آماده نبرد نهايى است؛ اما تلاشى ديگر براى هدايت سپاه گمراه دشمن مى‌كند. اين حركت حضرت نشان مى‌دهد كه سپاهيان اسلام بايد حداكثر تلاش خود را براى آگاهى و بيدارى افراد دشمن به كار بندند.
يَا وَيْلَكُم عَلَى مَ تُقَاتِلُونِى ...