١. شكستن غرور دشمن: دشمن به كثرت نفرات و تجهيزات خود مغرور بود وقتى به اردوگاه امام حسين (ع) حمله كرد و با خندق پر از آتش مواجه شد، از روى خشم و غرور فرياد زد: اى حسين (ع) آيا پيش از قيامت، آتش دنيا را براى خود مهيا كرده‌اى؟! امام كه او را شناخت و دانست كه اين فرد مست از باده غرور، شمر است، با تعبيرى تحقيرآميز غرور او را در جمع نيروهايش شكست و فرمود: اى فرزند بزچران، اين تويى كه به چشيدن آتش دوزخ سزاوارى! يَابْنَ رَاعِيَةِ الْمِعْزى‌! أَنتَ أَوْلَى بِهَا صَلِيّاً ٢. آغاز نكردن به جنگ، سيره معصومان (ع): امامان معصوم (ع) هيچ گاه آغازگر جنگ نبودند. صبر مى‌كردند تا دشمن آغاز جنگ نمايد. در روز عاشورا شمر، در تيررس مسلم بن عوسجه قرار گرفت، مسلم از امام اجازه خواست شر او را كم كند، ولى آن حضرت اجازه نداد. فرمود: او را نزن نمى‌پسندم آغازگر جنگ باشم.
لَاتَرْمِهِ، فَانِّى اكْرَهُ انْ ابْدَأَهُم‌ آغاز جنگ:
پرهيز از ٢ دشمنان:
تحقير ١ فرمانده كل قوا (امام حسين (ع)):
غرورشكنى دشمن توسط ١؛ پرهيز از آغاز جنگ ٢ روايت ٢٨٩ ١٦٣- ١٠- يا فَرَزْدَقُ انَّ هؤُلَاءِ قَوْمٌ لَزِمُوا طَاعَةَ الشَّيْطَانِ وَ تَرَكُوا طَاعَةَ الرَّحْمَانِ وَ اظْهَرُوا الفَسَادَ فِى الارْضِ وَ ابْطَلُوا الحُدُودَ وَ شَرِبُوا الْخُمُورَ وَاسْتَأْثَرُوا فِى امْوَالِ الْفُقَرَاءِ وَ الْمَسَاكينَ وَ انَا اوْلَى مَنْ قَامَ بِنُصْرَةِ دِينِ اللَّهِ وَ اعْزازِ شَرْعِهِ وَ الجِهَادُ فِى سَبِيلِهِ، لِتَكُونَ كَلِمَةَ اللَّهِ هِىَ الْعُلْيا (امام (ع) به فرزدق فرمود!) «اى فرزدق اينان مردمى‌اند كه در پيروى‌