دعاى ٢ ١٧٨- ١- اللَّهُمَّ صَلِّ عَلى‌ مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ ... وَ حَارَبَ فِي رِضَاكَ أُسْرَتَهُ‌ وَ هَاجَرَ إِلَى بِلَادِ الْغُربَةِ، وَ مَحَلّ النّأْيِ عَنْ مَوْطِنِ رَحْلِهِ، وَ مَوْضِعِ رِجْلِهِ، وَ مَسْقَطِ رَأْسِهِ، وَ مَأْنَسِ نَفْسِهِ، إِرَادَةً مِنْهُ لِإِعْزَازِ دِينِكَ، وَ اسْتِنْصَاراً عَلَى أَهْلِ الْكُفْرِ بِكَ. حَتّى اسْتَتَبّ لَهُ مَا حَاوَلَ فِي أَعْدَائِكَ وَ اسْتَتَمّ لَهُ مَا دَبّرَ فِي أَوْلِيَائِكَ. فَنَهَدَ إِلَيْهِمْ مُسْتَفْتِحاً بِعَوْنِكَ، وَ مُتَقَوِّياً عَلَى ضَعْفِهِ بِنَصْرِكَ.
بارخدايا، پس بر محمد (كه امين وحى خود و برگزيده آفريدگانت است) و آل او درود فرست ... (او كه) براى خشنودى تو با كسان خود جنگيد.
و به ديار غربت هجرت كرد تا آنجا كه هر آن چه درباره دشمنانت مى‌خواست، با استقامت و پايدارى به چنگ آورد و به آنچه درباره دوستانت مى‌انديشيد به طور كامل دست يافت. پس شتابان به نبرد با كافران برخاست در حالى كه از تو يارى مى‌جست و در ناتوانى خويش به يارى تو نيرو مى‌گرفت.