شده، نيروهاى كمك رسان به صورت منظم در جبهه‌حضور داشته باشند. در اين صورت نگرانى رزمندگان از مسائل تداركات برطرف شده، مى‌توانند به وظايف خويش بپردازند.
وَ وَاتِرْ بَيْنَ مِيَرِهِمْ‌ ٨. توكل بر خداوند در سختيهاى نبرد: ايمان به يگانه‌اى كه به تنهايى عهده‌دار حل مشكلات رزمندگان است و درخواست از او در اين‌باره، نوعى آموزش توكل مطلق بر خداوند در سختيهاى جنگ و عدم تكيه استقلالى بر اسباب و عوامل طبيعى است.
وَ تَوَحَّدْ بِكِفَايَةِ مُؤَنِهِمْ‌ ٩. استمداد از توفيق الهى: دست و بازوى رزمندگان زمانى نيرو مى‌يابد كه از نصرت الهى مدد جويند.
وَ اعْضُدْهُمْ بِالنّصْرِ ١٠. افزايش توان جسمى و روحى رزمندگان در پرتو شكيبايى: نبرد و كارزار دشوارى‌هاى خود را بر جسم و روح آدمى تحميل مى‌كند، از اين رو بايد با افزايش توان جسمى و روحى و با استعانت از خداوند، پايدارى كرد و شكيبا بود.
وَ أَعِنْهُمْ بِالصَّبْرِ ١١. زمينه‌سازى براى تحمل سختيها و ناملايمات: زمزمه اين دعا پيش از جنگ، مى‌آموزد كه نبرد همزاد ناملايمات و دشواريها است؛ يعنى همه بايد بدانند كه از آن جز سختى و رنج نبايد انتظار داشت. نيز شايد بتوان گفت بخشى از صبر آموختنى نيست، بلكه توفيق الهى را مى‌طلبد، از اين رو دعا لازم است.
وَ أَعِنْهُمْ بِالصَّبْرِ ١٢. بهره‌گيرى از تاكتيك‌هاى پيشرفته عليه دشمن: واژه «لطف» به معناى زيركى، ظرافت و دقت در انجام عمل و «مكر» به مفهوم آسيب رسانى است. بايد با توكل بر خداوند و هوشيارى و دقت، مكر دشمن را بى اثر ساخت. پيام ديگر دعا آن است كه جنگ همراه نيرنگها و خدعه‌هاى دقيق است؛ بنابراين لحظه‌اى غفلت و ساده‌انديشى روا نيست.
وَ الْطُفْ لَهُمْ فِي الْمَكْرِ ١٣. جواز نيرنگ در برابر دشمن: با توجه به دعا و يكى از معانى «مكر» كه فريبكارى است، پيچيده‌ترين نيرنگها نيز در جنگ جايز است.
وَ الْطُفْ لَهُمْ فِي الْمَكْرِ