شتران از كنار آب برگشته را برانند و در قيامت پرچم حمد در دست اوست.» گفتند: اين همه را مى‌دانيم، ما دست از تو بر نداريم تا از تشنگى بميرى! امام (ع)- كه در آن روز پنجاه و هفت ساله بود- دست بر محاسن خود گرفت و فرمود: خشم خدا بر يهود سخت شد، چون گفتند:
عزير پسر خداست؛ خشم خدا بر نصارى سخت شد چون گفتند:
مسيح پسر خداست؛ خشم خدا بر مجوس سخت شد چون آتش پرستيدند و خشم خدا بر اين جماعت سخت شد كه آهنگ كشتن فرزند پيامبر خود كردند! اقدام امام (ع) به بيان فضائل و معرفى خود: امام (ع) در روز عاشورا پيشينه و فضائل خود را بيان نمود تا حتى براى آيندگان ماهيت، حركت و جهاد خود را آشكار سازد و كسى نتواند در آن ابهامى وارد كند.
١. اعتراف گرفتن از دشمن، مبنى بر دشمنى با اصل دين: امام (ع) با سؤالات متعددى كه از دشمن مى‌كند، با معرفى خود و انتسابش به پيامبر (ص) و خاندان وى اين هدف را دنبال مى‌كند تا ناظران و آيندگان بدانند كه نهضت امام (ع) يك حركت آشوب‌طلبانه خارجى نبوده است. بلكه دشمن آن حضرت، خود به ماهيت ناب دينى و وابستگى رهبر نهضت آن به پيامبر اسلام اعتراف كرده است.
انْشِدُكُمُ اللَّهَ هَلْ تَعرِفُونَنى؟ انشِدُكُمُ اللَّهَ هَل تَعلَمُونَ أَنَّ جَدّى رَسولُ‌اللَّه (ص)؟ ...
٢. اقدامات غير انسانى دشمن با وجود شناخت نسبت به امام: دشمنان امام حسين (ع) وقتى با سؤالات متعدد آن حضرت روبه‌رو مى‌شوند، ضمن اعتراف به حقانيت امام حسين (ع) مى‌گويند همه اينها را مى‌دانيم (اما) دست از تو بر نمى‌داريم تا از تشنگى بميرى!