٢. شيوه نيايش با خدا: اميرمؤمنان (ع) در اين نيايش- كه به دعاى سفر معروف است- به رزمندگان مى‌آموزد كه چگونه دعا كنند و از خداوند چه بخواهند: آن حضرت خود و خانواده و اموال خويش را به‌خدا مى‌سپارد و از سختى سفر و خبرهاى ناگوار به خدا پناه مى‌برد. ايشان در همه حال فقط خداوند را نگهدار خود و خانواده‌اش مى‌داند.
اللَّهُمَّ أَنْتَ الصَّاحِبُ فِي السَّفَرِ وَ أَنْتَ الْخَلِيفَةُ فِي الْأَهْلِ‌ آرامش روحى:
عوامل ١ جهاد:
دعا هنگام ١ دعا:
آثار ١؛ شيوه ٢ فرمانده كل قوا (على (ع)):
شيوه دعاى ٢ مجاهدان:
دعاى ١؛ آموزش دعا به ٢ خطبه ٤٨ ٢٥- ٢٥- الْحَمْدُ لِلَّهِ كُلَّمَا وَقَبَ لَيْلٌ وَ غَسَقَ وَ الْحَمْدُ لِلَّهِ كُلَّمَا لَاحَ نَجْمٌ وَ خَفَقَ وَ الْحَمْدُ لِلَّهِ غَيْرَ مَفْقُودِ الْإِنْعَامِ وَ لَا مُكَافَإِ الْإِفْضَالِ أَمَّا بَعْدُ فَقَدْ بَعَثْتُ مُقَدِّمَتِي وَ أَمَرْتُهُمْ بِلُزُومِ هَذَا الْمِلْطَاطِ حَتَّى يَأْتِيَهُمْ أَمْرِي وَ قَدْ رَأَيْتُ أَنْ أَقْطَعَ هَذِهِ النُّطْفَةَ إِلَى شِرْذِمَةٍ مِنْكُمْ مُوَطِّنِينَ أَكْنَافَ دِجْلَةَ فَأُنْهِضَهُمْ مَعَكُمْ إِلَى عَدُوِّكُمْ وَ أَجْعَلَهُمْ مِنْ أَمْدَادِ الْقُوَّةِ لَكُمْ.
سپاس خداى را، براى فرود هر شب و گسترشش. سپاس خداى را، در طلوع هر ستاره‌اى و غروبش. سپاس خداى را، كه بخششش فراگير است و پاسخِ بخششِ او امكان‌ناپذير.
اما بعد، من، جلودارانى گسيل داشته‌ام و به آماده ماندن در كناره فرات- تا دريافت دستور بعدى- فرمانشان داده‌ام. اينك بر اين انديشه‌ام كه با شكافتن آب و عبور از آبراهه خود را به ديگر