بار خدايا، اهل هر ناحيه‌اى از مسلمانان را به جنگ با مشركينى كه در برابر ايشان‌اند بفرست و از سوى خودت آنان را با صفوفى پياپى از فرشتگانت يارى رسان تا سرانجام دشمنان را به پايان خاك در زمين تو (جايى كه عمارت و آبادى نيست) كشته و اسير سازند و يا اقرار نمايند تو آن خدايى هستى كه معبودى جز تو نباشد، يكتا و يگانه‌اى و هيچ شريكى ندارى.
١. استفاده از اصل غافلگيرى عليه دشمن: واژه «غزو» به معناى حركت به سمت دشمن براى نبرد و متعدى شدن آن با حرف «باء»، بيانگر مفهوم غافلگيرى، كشتار و اسارت دشمن است؛ به عبارتى ديگر براى نبرد با دشمن بايد او را در مواضع امن، مورد هجوم غافلگيرانه قرار داد.
اللّهُمّ اغْزُ بِكُلّ نَاحِيَةٍ مِنَ الْمُسْلِمِينَ عَلَى مَنْ بِإِزَائِهِمْ مِنَ الْمُشْرِكِينَ‌ ٢. توفيق الهى همراه رزمندگان: غزا با حرف «با» كه‌در ابتداى عبارت «بكل ناحية» آمده، متعدى شده است و معناى مصاحبت و همراهى را در خود نهفته دارد. مفهوم اين سخن آن است كه‌به هنگام گسيل رزمندگان به نبرد، خداوند خود همراه آنان است.
اللّهُمّ اغْزُ بِكُلّ نَاحِيَةٍ مِنَ الْمُسْلِمِينَ ...
٣. آمادگى رزمى مرزنشينان و استفاده از نيروهاى بومى: اگرچه به‌هنگام تجاوز دشمن به سرزمين اسلامى دفاع بر عهده همگان است، اما آمادگى هريك از مناطق مرزىِ روياروىِ دشمن مى‌تواند مانع نفوذ گسترده وى شده زمان را به نفع نيروهاى خودى تغيير دهد.
اللّهُمّ اغْزُ بِكُلّ نَاحِيَةٍ مِنَ الْمُسْلِمِينَ عَلَى مَنْ بِإِزَائِهِمْ‌ ٤. توكل به خداوند عامل پر نمودن خلأ استعداد رزمندگان: گرچه ممكن است شمار نيروهاى مرزى مسلمان اندك باشد، اما بايد دل قوى دارند كه خداوند نيروهاى غيبى خود را به يارى آنان خواهد فرستاد.
وَ أَمْدِدْهُمْ بِمَلَائِكَةٍ مِنْ عِنْدِكَ مُرْدِفِينَ‌