فَطُوبى لِعَبْدٍ زارَنا بَعْدَ مَوْتِنا بِجَنَّةِ عَدْنٍ صَفْوُهَا لايُكَدَّرُ - «منم فرزند على (ع)، آن برگزيده از آل هاشم كه چون بخواهم فخر كنم، اين افتخار مرا بس و جدّم رسول خدا (ص) ارجمندترين خلايق و ما (آل او) مشعل فروزان حقّ در زمينيم، و فاطمه (س) مادرم از سلاله احمد (ص)، و عمويم جعفر آن ناميده به صاحب دو بال است. در ماست كه براستى كتاب خدا نازل شد. و در ماست كه هدايت و وحى به نيكى ياد مى‌شود.
ماييم كه براى همه خلايق امان خداييم، خواه اين را در مردم پنهان كنيم يا آشكار. ما واليان حوض كوثريم كه با پياله رسول خدا (ص) دوستان خود را بنوشانيم آنچه كه ناشناخته نيست. و شيعيان ما در مردم ارجمندترين پيروانند و دشمنان ما در قيامت زيانكاران‌اند.
خدا به وسيله ما هدايت را از ضلالت بيان كرده و نيز توسط ما نعمتهاى خود را سرشار و پاكيزه مى‌دهد. و چون كسى در قيامت تشنه به حوض كوثر درآيد، اين حيدر است كه با دو دست مبارك خود سيرابش كند او امام مطاع است و خدا حقّش را بر عهده همه مردم نهاده و كسى است كه (شاهد اعمال و) داور (حقّ و باطل) است.
پس گوارا باد آن بهشت خلدى كه زلالى‌اش تيره نشود، بنده‌اى را كه- پس از مرگ ما- به زيارت ما آيد.» ١. ضرورت ابراز صريح عقايد و افتخارات خويش در برابر دشمن: امام در اشعارى حماسى اينگونه رجز مى‌خواند و افتخارات و عقايد خود را صريحا ابراز مى‌كند. اينگونه اشعار و ابراز عقايد و افتخارات هم براى جبهه خودى سودمند است و هم بيان آن براى دشمن نتايجى به همراه دارد. در جبهه خودى با شنيدن اين‌