روايت ٤٣٥ ١٧١- ١٨- الهى وَ سَيِّدى وَدَدْتُ أَنْ اقْتَلَ وَ احْيِىَ سَبْعِينَ أَلفَ مَرَّةٍ فِى طَاعَتِكَ وَ مَحبَّتِكَ، سِيَّما اذَا كَانَ فِى قَتْلِى نُصْرَةُ دِينِكَ وَ احْيَاءُ أَمْرِكَ وَ حِفْظُ نَامُوسِ شَرْعِكَ، ثُمَّ انِّى قَدْ سَئِمْتُ الْحَيَاةَ بَعْدَ قَتلِ الاحِبَّةِ وَ قَتْلِ هؤُلاءِ الفِتْيَةِ مِنْ آلِ مُحَمَّدٍ (ص).
(نوشته‌اى از آسمان بر دست مبارك امام (ع) قرار گرفت. چون آن را گشود و ديد همان پيمانى است كه پيش از آفرينش دنيا بر شهادتش گرفته شده است و چون به‌پشت آن نگريست ديد باخط روشن نوشته‌است: «اى حسين! ما مرگ و شهادت تو را حتمى نساخته‌ايم، اينك اختيار با توست و از پاداش تو نزد ما چيزى كم نمى‌شود. چنانچه مى‌خواهى اين بلاها را از تو بردارم، بدان كه آسمانها و زمينها و فرشتگان و پريان را همه در فرمان تو نهاده‌ايم، فرمان ده تا اين كافران بدسگال را بركنند.» ناگاه فرشتگان با دشنه‌هاى آتشين ميان آسمانها و زمين را پر كردند و انتظار فرمان امام (ع) را داشتند كه امام (ع) نوشته را (مشتاقانه) بر آسمان افراشت و افكند و عرض كرد:) «معبودا! سرورا! دوست دارم در راه فرمانبرى و محبت تو هفتاد هزار بار كشته و زنده شوم؛ مخصوصاً كه در كشته شدنم يارى دين و احياى امر و حفظ ناموس شريعت تو نهفته باشد و (الها!) پس از كشته شدن اين دوستان و جوانان آل‌محمد (ص)، ديگر از زندگى خسته‌ام!» ١. جانبازى در مسير دوست، انتخاب اوّل امام حسين (ع): بر اساس اين حديث خداوند امام را بين جنگ و شهادت مخيّر ساخت و فرشتگان را نيز در اختيار او قرار داد تا به يك اشاره امام دشمنانش را از بين ببرند. اما امام حسين (ع) در پاسخ اين نداى الهى با انتخاب راه پرافتخار شهادت فرمود:
معبودا، سرورآ، دوست دارم در راه فرمانبرى و محبت تو هفتاد هزار بار كشته و زنده شوم.
الهى وَ سَيِّدى ... مَحبَّتِكَ‌