اسيران:
حكم آزادى ٣؛ فديه ٣ فرمانده كل قوا (على (ع)):
اختيارات ٢ مصقلة:*، ١، ٢ نيروها:
سرزنش ى متخلف ١ خطبه ٤٦ ٢٤- ٢٤- اللَّهُمَّ إِنِّي أَعُوذُ بِكَ مِنْ وَعْثَاءِ السَّفَرِ وَ كَأْبَةِ الْمُنْقَلَبِ وَ سُوءِ الْمَنْظَرِ فِي الْأَهْلِ وَ الْمَالِ وَ الْوَلَدِ اللَّهُمَّ أَنْتَ الصَّاحِبُ فِي السَّفَرِ وَ أَنْتَ الْخَلِيفَةُ فِي الْأَهْلِ وَ لَا يَجْمَعُهُمَا غَيْرُكَ لِأَنَّ الْمُسْتَخْلَفَ لَا يَكُونُ مُسْتَصْحَباً وَ الْمُسْتَصْحَبُ لَا يَكُونُ مُسْتَخْلَفاً بار خدايا، از رنج سفر و ناكامى در بازگشت و زشت نمايى و فروپاشيدگى خانواده، به تو پناه مى‌برم.
بار خدايا، تنها و تنها تويى كه هم همراه منى و هم در ميان خانواده منى و هم در ميان خانواده بر جاى مانده‌ام به جانشينى حاضرى، كه اين جامعيت، تنها و تنها، ويژگى خاص تو است.
چرا كه جز تو هر كه جانشين شود، مسافر را همراهى نمى‌تواند و اگر همراه شود، امكان جانشينى‌اش نمى‌ماند.
در سال ٣٧ هجرى كه امام (ع) به سوى شام و جنگ صفّين حركت مى‌كرد، در حالى كه پا را در ركاب مى‌نهاد، اين دعا را خواند. ١ ١. ترجمه دشتى.
١. نيايش با خداوند در آستانه رفتن به جهاد، موجب آرامش دل: در سفر جهاد كه‌با مشكلات و سختى‌ها روبه‌روست، نيايش كردن و كارها را به خدا سپردن و به او پناه بردن، به آرامش روحى و فكرى مجاهد كمك مى‌كند.
اللَّهُمَّ إِنِّي أَعُوذُ بِكَ مِنْ وَعْثَاءِ السَّفَرِ