و عمداً كشتند، مسلمانان اجازه دارند كه به دفاع برخيزند و به متجاوزان حمله كنند و حتى همه آنها را بكشند! چرا كه ديگران حاضر در آن لشكر، شاهد قتل آن فرد مسلمان- يا مسلمانان- بوده ولى هيچ نهى از منكرى نكرده‌اند. و به دفاع از مظلوم برنخاسته‌اند. ١ فَوَاللَّهِ لَوْ لَمْ يُصِيبُوا مِنَ الْمُسْلِمِينَ إِلَّا رَجُلًا وَاحِداً مُعْتَمِدِينَ لِقَتْلِهِ بِلَا جُرْمٍ جَرَّهُ لَحَلَّ لِي قَتْلُ ذَلِكَ الْجَيْشِ كُلِّهِ‌ ١. شرح خويى ١٠/ ١٣٤- ١٣٥.
٥. عوامل مشروع بودن جنگ حضرت على (ع) با طلحه و زبير: امام (ع) سه عامل را دليل مشروع بودن جنگ خود با اصحاب جمل بر مى‌شمارد: ١. شكستن حرمت حرم پيامبر و گرداندن ايشان در شهرها؛ ٢. شكستن عهد و پيمان و بيعتى كه با امام (ع) در آغاز حكومت بسته بودند؛ ٣.
كشتن مسلمانان بى‌دفاع و بى‌گناه بصره. هر سه اين عوامل از گناهان كبيره بوده، لذا جنگ با آنان مشروع شده است. ١ ... يَجُرُّونَ حُرْمَةَ رَسُولِ اللَّهِ (ص) كَمَا تُجَرُّ الْأَمَةُ عِنْدَ شِرَائِهَا ... وَ قَدْ أَعْطَانِي الطَّاعَةَ ...
فَقَتَلُوا طَائِفَةً صَبْراً ...
١. شرح خويى ١٠/ ١٣٤.
امام على (ع): ٥ بغات:
وجوب جنگ با ٢ پيمان شكنى:
حرمت ٢ جنگ:
حرمت افروزى ٢؛ جواز با دشمنان ٤؛ عوامل جواز ٥ جنگ جمل:*
مشروعيت ٥ دشمنان:
جواز قتل ٤ زبير: ١، ٣، ٥ طلحه: ١، ٥ عايشه: ١ ف جهاد در آيينه روايت(ج‌١) ١٩٥ خطبه ١٨٠ ص : ١٩٥ فرمانده كل قوا (على (ع)):
روشنگرى‌هاى ١؛ وظايف ١ خطبه ١٧٣ ٦٥- ٦٥- أَيُّهَا النَّاسُ إِنَّ أَحَقَّ النَّاسِ بِهَذَا الْأَمْرِ أَقْوَاهُمْ عَلَيْهِ وَ أَعْلَمُهُمْ بِأَمْرِ اللَّهِ فِيهِ فَإِنْ شَغَبَ شَاغِبٌ اسْتُعْتِبَ فَإِنْ أَبَى قُوتِلَ وَ