٢. وجوب جهاد با پيمان شكنان: امام (ع) با دو گروه وارد جنگ شد: گروه اول افرادى همچون معاويه كه صلاحيت رهبرى را نداشتند اما ادعاى رهبرى مى‌كردند و عليه حاكم اسلامى به آشوب و فتنه دست زدند، و دوم گروهى كه با رهبر اسلام پيمان وفادارى بستند اما آن را نقض كردند؛ مانند طلحه و زبير. و بدين ترتيب مشروع بودن جنگ با اين دو گروه را در عمل براى مسلمانان بيان كردند. ١ أَلَا وَ إِنِّي أُقَاتِلُ رَجُلَيْنِ رَجُلًا ادَّعَى مَا لَيْسَ لَهُ وَ آخَرَ مَنَعَ الَّذِي عَلَيْهِ‌ ١. شرح خويى ١٠/ ١٦١.
٣. هشدار به آشوبگران عليه حاكم اسلامى: اگر مسلمانان با فردى كه داناترين و تواناترين افراد بود، بيعت كرده او را به عنوان حاكم خود پذيرفتند، كسى حق مخالفت با او را ندارد و به آشوبگرانى كه عليه چنين حاكمى دست به شورش مى‌زنند، بايد در مرحله نخست هشدار داد تا به حق برگردند و آن را بپذيرند و دست از فتنه و آشوب بردارند. ١ فَإِنْ شَغَبَ شَاغِبٌ اسْتُعْتِبَ‌ ١. آيين جهاد/ ١٩١.
٤. مقابله شديد با شورشگران در نظام اسلامى: اگر شورشگرانى امثال معاويه و طلحه و زبير، دست از آشوب و فتنه عليه حاكم و حكومت اسلامى برنداشتند، جنگ با آنان مشروع خواهد بود. ١ فَإِنْ أَبَى قُوتِلَ‌ ١. آيين جهاد/ ١٩٠؛ شرح ابن‌ابى‌الحديد ٩- ١٠/ ٣٢٩.
٥. تأكيد بر اطاعت از فرماندهى در جنگ: اميرمؤمنان (ع) به سربازان اسلام سفارش مى‌كند كه اگر از طرف فرماندهى دستور حركت يا توقف صادر شد، گردن نهيد و پيروى كنيد.
فَامْضُوا لِمَا تُؤْمَرُونَ بِهِ‌ اطاعت:
از فرمانده ٥ بغات:
فرمانده جنگ با ١؛ هشدار به ٣؛ مشروعيت جنگ با ٤؛ وجوب جهاد با ٤ پيمان شكنان:
وجوب جهاد با ٣ جنگ:
عوامل جواز ٢