پشت كردگان به قرآن باشيم. كه خداوند سبحان مى‌فرمايد: «... و چون در چيزى اختلاف كرديد، آن را به خدا و پيغمبر ارجاع كنيد.» (نساء/ ٥٩)
ارجاع هر موضوعى به خداوند، حكم كردن به كتاب او است و ارجاع به رسول، تمسك به سنت پيامبر است.
پس هر گاه به راستى بر مبناى كتاب خدا حكم شود، ما سزاوارترين مردميم به آن. و اگر بر مبناى سنت رسول خدا- كه درود خدا بر او و بر خاندانش باد- حكم شود، باز هم ماييم نزديك‌تر كسان.
اما اين كه مى‌گوييد: «چرا در حكميت ميان خود و آنان مهلتى تعيين كرده‌اى؟» پس تنها فلسفه‌اش اين بود كه نادان را فرصت پرس و جو باشد و آگاه، بيش از پيش، ثبات يابد. باشد كه خداوند جريان كار امت را سامان بخشد و مردم در تنگنا چنان گلوشان فشرده‌نشود، كه در جست و جوى حق ناگزير از شتاب شوند و با اولين جلوه‌هاى فريب، تسليم گمراهى گردند.
بى گمان، در پيشگاه خداوند برترين مردم كسى باشد كه اجراى حق را بيشتر از باطل دل بسپارد، هرچند كه اجراى حق او را كاستى و زيان آورد و باطل برايش فزاينده و سودآور باشد.
پس بنگريد كه در روند كنونى چه سان به پريشانى دچار مى‌شويد، و از كجا بدين جا آورده شديد؟
براى حركت به سوى كسانى آماده شويد كه در شناخت حق سرگردان‌اند و بينشى ندارند، در باتلاق تجاوز فرومانده‌اند و خلاصى نمى‌يابند، از كتاب فاصله گرفته‌اند و از راه بيرون افتاده‌اند! اما دريغ كه نه شما قابل اعتماديد، نه تكيه‌گاه مطمئن، و نه يارانى سزاوار يارى خواستن.
آرى، در افروختن آتش نبرد با ستمگران، بد نيروهايى هستيد.