سنگ بباران و به خشكسالى مبتلاشان فرما و آذوقه آنان را در بى‌حاصل‌ترين و دورترين نقاط زمين قرار داده و سنگرها و پناهگاههاى زمين را از پناه دادن به آنان باز دار و آنان را به گرسنگى دائم و بيمارى دردناك دچار فرما.
١. نفرين دشمن و يارى جويى از خداوند براى نابودى كيان خصم: نفرين را مى‌توان تير غيبى خداوند خواند كه چون بر جان دشمن نشيند طومار هستى او را درهم پيچيده، او را به هلاكت مى‌رساند.
شايد از اين رو است كه امام سجاد (ع) از اين عامل فرا طبيعى يارى خواسته و برخى زمينه‌هاى ياريگر دشمن را نشانه رفته است؛ از جمله: آلودگى آب و غذاى دشمن، ويرانى شهرها و سرزمين او، نزول بلاهاى پياپى آسمانى بر آنان، باير ساختن زمينهاى زراعى دشمن، نابودى پناهگاههاى او و گرفتار شدن دشمن به بيماريهاى سخت و خشكسالى طولانى.
گفتنى است با آنكه امكان تحقق اين نفرينها به وسيله عوامل بشر ساخته نيز وجود دارد، به دليل آن كه امام (ع) در صدد نفرين مى‌باشد و عملى شدن بسيارى از اين موارد در شرايط عادى نيازمند دليل شرعى است، نمى‌توان كاربرد عوامل بشرى را براى تحقق نفرينها از اين دعا برداشت كرد.
اللّهُمّ وَ امْزُجْ مِيَاهَهُمْ بِالْوَبَاءِ، وَ أَطْعِمَتَهُمْ بِالْأَدْوَاءِ، وَ ارْمِ بِلَادَهُمْ بِالْخُسُوفِ ...
خداوند:
استمداد از ١ دشمنان:
آثار نفرين عليه ١؛ عوامل نابودى ١ دعاى ٢٧ بند ١٣ ١٩٤- ١٧- اللّهُمّ وَ أَيّمَا غَازٍ غَزَاهُمْ مِنْ أَهْلِ مِلّتِكَ، أَوْ مُجَاهِدٍ جَاهَدَهُمْ مِنْ أَتْبَاعِ سُنّتِكَ لِيَكُونَ دِينُكَ الْأَعْلَى وَ حِزْبُكَ الْأَقْوَى وَ حَظُّكَ الْأَوْفَى فَلَقّهِ الْيُسْرَ، وَ هَيّئْ لَهُ الْأَمْرَ، وَ تَوَلَّهُ‌