لَكَذَلِكَ فَكَيْفَ صَبْرُكَ إِذاً فَقُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ لَيْسَ هَذَا مِنْ مَوَاطِنِ الصَّبْرِ وَ لَكِنْ مِنْ مَوَاطِنِ الْبُشْرَى وَ الشُّكْرِ.
آنگاه كه خداوند آيه اول و دوم سوره عنكبوت را نازل كرد، مبنى بر اين كه: «آيا مردم خيال مى‌كنند چون كه گفتند ايمان آورديم، بدون آزمايش رها مى‌شوند» دانستم كه تا پيامبر (ص) در ميان امت ماست آزمايش نمى‌گرديم.
پرسيدم اى رسول خدا! اين فتنه و آزمايش كدام است كه خدا شما را بدان آگاهى داده است؟
فرمود: اى على! پس از من امت اسلامى به فتنه دچار مى‌گردند.
گفتم: اى رسول خدا مگر جز اين است كه در روز «احد» كه گروهى از مسلمانان به شهادت رسيدند و شهادت نصيب من نشد و سخت بر من گران آمد، تو فرمودى: اى على! مژده باد تو را كه شهادت در پى تو خواهد آمد.
پيامبر (ص) به من فرمود: «همانا اين بشارت تحقق مى‌پذيرد. در آن هنگام صبر تو چگونه است؟» گفتم: اى رسول خدا (ص) چنين موردى جاى صبر و شكيبايى نيست بلكه جاى مژده شنيدن و شكرگزارى است.
فردى از امام على (ع) درباره «فتنه» و معناى آن مى‌پرسد وا ز امام سؤال مى‌كند كه آيا مفهوم «فتنه» را از پيامبر (ص) پرسيده است يا خير.
امام مى‌فرمايد: بلى، هنگامى كه‌سوره عنكبوت و آيات (احَسِبَ النَّاسُ انْ يُتْرَكُوا ...) نازل شد، از رسول خدا درباره «فتنه» كه خداوند ايشان را بدان آگاهى داده پرسيدم و پيامبر نيز مرا پاسخ داد. ١ ١. آيين جهاد/ ١٥١.
١. شهادت، آرزوى ديرينه اميرالمؤمنين (ع): وقتى پيامبر اكرم در جنگ احد خبر شهادت امام (ع) را به او