غنايم جنگى:
امانتدارى در ١؛ مسئوليت تقسيم ٢ فرمانده كل قوا (على (ع)):
اختيارات ٢ نامه ٤٥ ١٠٤- ١٠٤- وَ كَأَنِّي بِقَائِلِكُمْ يَقُولُ إِذَا كَانَ هَذَا قُوتُ ابْنِ أَبِي طَالِبٍ فَقَدْ قَعَدَ بِهِ الضَّعْفُ عَنْ قِتَالِ الْأَقْرَانِ وَ مُنَازَلَةِ الشُّجْعَانِ أَلَا وَ إِنَّ الشَّجَرَةَ الْبَرِّيَّةَ أَصْلَبُ عُوداً وَ الرَّوَاتِعَ الْخَضِرَةَ أَرَقُّ جُلُوداً وَ النَّابِتَاتِ الْعِذْيَةَ أَقْوَى وَقُوداً وَ أَبْطَأُ خُمُوداً. وَ أَنَا مِنْ رَسُولِ اللَّهِ كَالضَّوْءِ مِنَ الضَّوْءِ وَ الذِّرَاعِ مِنَ الْعَضُدِ وَ اللَّهِ لَوْ تَظَاهَرَتِ الْعَرَبُ عَلَى قِتَالِي لَمَا وَلَّيْتُ عَنْهَا وَ لَوْ أَمْكَنَتِ الْفُرَصُ مِنْ رِقَابِهَا لَسَارَعْتُ إِلَيْهَا وَ سَأَجْهَدُ فِي أَنْ أُطَهِّرَ الْأَرْضَ مِنْ هَذَا الشَّخْصِ الْمَعْكُوسِ وَ الْجِسْمِ الْمَرْكُوسِ حَتَّى تَخْرُجَ الْمَدَرَةُ مِنْ بَيْنِ حَبِّ الْحَصِيدِ.
هم اكنون گويى كه مرا ياوه گويى از شما گويد: (اگر غذاى فرزند ابى‌طالب همين باشد، پس اين ضعف است كه او را از پيكار و نبرد با دليران باز مى‌دارد!)
هشداريد، كه چوب درختان صحرا در مقايسه با درختان سرسبز باغ سخت‌تر است، گياهان خودرو را آتشى نيرومندتر است و خاموشيشان كندتر! من و رسول خدا دو نخل همزاد بوديم كه پيوندمان، پيوند دست و بازو بود. به خدا سوگند كه اگر عرب جملگى با هم به پيكار با من درآيند، به صحنه نبرد پشت نكنم و اگر فرصتى فرا چنگ آيد، به گردن زدن يك يك آنان بشتابم و ديرى نپايد كه پاكسازى پهنه زمين را از اين شخص واژگون و جثه دگرگون آغاز كنم تا دانه‌هاى درو شده را، از سنگ و كلوخ بپالايم.