روايت ٤٥٩ ١٧٥- ٢٢- فَانْ تَكُنِ الدُّنْيَا تُعَدُّ نَفِيسَةً فَانَّ ثَوَابَ اللَّهِ أَعْلَى وَ أَنْبَلُ‌ وَ انْ يَكُنِ الْابْدَانُ لِلْمَوْتِ أُنْشِأَتْ فَقَتْلُ امْرِى‌ءٍ بِالسَّيْفِ فِى اللَّهِ أَفْضَلُ‌ وَ ان يَكُنِ الْارْزَاقُ قِسْماً مُقَدَّراً فَقِلَّةُ سَعْىِ المَرْءِ فِى الْكَسْبِ أَجْمَلُ‌ وَ انْ تَكُنِ الْامْوَالُ لِلتَّرْكِ جَمْعَهَا فَمَا بَالُ مَتْرُوكٍ بِهِ الْمَرْءُ يَبْخَلُ‌ عَلَيْكُمْ سَلامُ اللَّهِ يَا آَلَ احمَدَ فَانِّى أَرَانِى عَنْكُمُ الْيَوْمَ أَرْحَلُ‌ أَرَى كُلَّ مَلْعُونٍ ظَلُومٍ مُنَافِقٍ يَرُومُ فَنَاناً جَهْرَةً ثُمَّ يَعْمَلُ‌ لَقَدْ كَفَرُوا يَا وَيْلَهُمْ بِمُحَمَّدٍ وَ رَبِّهِمْ مَاشَاءَ فِى الْخَلْقِ يَفْعَلُ‌ لَقَدْ غَرَّهُمْ حِلْمُ الْالهِ لِانَّهُ حَلِيمٌ كَرِيمٌ لَمْ يَكُنْ قَطُّ يَعْجَلُ‌ ابوعلى سلامى در تاريخ خود آورده است: اين اشعار- كه در نوع خود بى نظير است- از سروده‌هاى امام حسين (ع) است: «اگر دنيا گرانبها به شمار آيد، حقا كه پاداش اخروى خدا عالى‌تر و شريف‌تر است. و اگر بدنها پديد آمده‌اند تا سرانجام بميرند، پس در راه خدا با شمشير كشته شدن بهتر است. و اگر روزيها تقسيم شده و مقدر است پس حريصانه در پس روزى نبودن زيباتر است و چنان‌چه گردآورى اموال براى آن است كه سرانجام به ديگرانش بسپارند، پس چرا آدمى در بذل و انفاق آن بخل بورزد؟»