جهاد در آيينه روايت(ج1) - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٤٠٦
ما را نشانه گرفتيد؟! و آتش فتنه را بر ما افروختيد؟! تَبّاً لَكُمْ ايَّتُهَا الجَمَاعَةُ وَ تَرَحاً، افَحِينَ اسْتَصْرَخْتُمُونَا وَلِهِينَ مَتَحَيِّريِنَ فَأَصْرَخْنَاكُم مُؤَدِّينَ مُسْتَعِدِّينَ، سَلَلْتُم عَلَينَا سَيْفاً فِى رِقَابِنَا، وَ حَشَشْتُمْ عَلَيْنَا نَارَ الفِتَنِ ...
٣. تحريف قرآن يكى از كارهاى هميشگى دشمن: امام (ع) خطاب به سپاه دشمن مىفرمايد: شماييد دور افكنان قرآن و ... شماييد تحريف كنندگان قرآن.
... وَ مُحَرِّفِى الْكِتَابِ ...
٤. تلاش جهت خاموش كردن سنت رسول خدا (ص)، از ويژگىهاى بغات: امام (ع) در بيان ويژگىهاى دشمنان خود خطاب بهآنها فرمود: ... و شما خاموشكنندگان سنّت رسول خدا (ص) هستيد.
وَ مَطْفِىءَ السُّنَنِ ٥. دشمنشناسى دقيق امام (ع): امام (ع) ماهيت، اهداف و انگيزه دشمن را كاملًامىشناسد و از نيرنگهاى دشمن آگاهى كامل دارد. آن حضرت فرمود: به خدا سوگند تنها گذاردن و نيرنگ شما از ديرباز شناخته شده است.
... وَ اللَّهِ الْخَذْلُ فِيكُمْ مَعرُوفٌ ...
٦. مبرّا بودن امام از ذلت و سازش با دشمن: امام (ع) با اشاره به دشمن فاسد و زنازاده (ابن مرجانه)، مىفرمايد: دشمن ما را ميان دو چيز: «يعنى كشته شدن» يا «زير بار ذلت رفتن و سازش» مخير كردهاما خاندان ما از ذلت و پذيرش آنها پاك و مبرّا است.
قَد رَكَزَ بَيْنَ اثْنَتَيْنِ، بَينَ القَتْلَةِ وَ الذِّلَّةِ، وَ هَيهَاتَ مِنَّا أَخْذُ الدَّنِيَّةِ ...
٧. وجوب جهاد با ياران اندك به اذن امام (ع): در صورتى كه تعداد ياران بسيار اندك باشد، اما امام (ع) براى حفظ دين، جنگ را صلاح بداند، بر ديگران واجب است از امر امام (ع) اطاعت كنند و با حضور در جبهه، با دشمن بجنگند. در چنين شرايطى كه امام معصوم (ع) حضور دارد، ملاك و معيار، دستور امام (ع) است نه تعداد نفرات نيروهاى خودى و دشمن.
أَلا انِّى زاحِفٌ بِهذِهِ الاسْرَةِ عَلَى قِلَّةِ العَتَادِ، وَ خَذَلَةِ الاصْحَابِ