اللّهُمَّ اسْئَلُكَ النَّصْرَ الَّذِى نَصَرْتَ بِهِ رَسُولَكَ وَ فَرَّقْتَ بِهِ بَيْنَ الْحَقِّ وَ الْبَاطِلِ، حَتَّى أقَمْتَ دِينَكَ وَ أفْلَجْتَ بِهِ حُجَّتَكَ، يَا مَنْ هُوَ فِى كُلِّ مَقَامٍ.
خدايا آنچه را ناخشنود مى‌دارى برايم خشنود مدار، و آنچه را دوست مى‌دارى برايم ناخشنود مگردان. خداوندا به تو پناه مى‌برم از آنكه به ناخرسندى تو خشنود باشم يا از خشنودى تو ناخرسند گردم، به قضاى تو پشت كنم، يا از قول تو دورى جويم، يا با دشمنان تو همدل گردم، يا با نظر كردگان تو دشمنى ورزم ...
خدايا از تو همان نصرتى را مى‌طلبم كه به پيامبرت عنايت فرمودى. و بدان، ميان حق و باطل جدايى افكندى تا دين خود استوار نمودى و آئين خويش مسلّط ساختى، اى برترين كه در هر مقام جا دارى.
اين دعا در «يوم‌الهرير» براى بهبود روحيه سربازان در اوج نبرد با دشمن كه كار بر سربازان حضرت سخت شده بود خوانده شده است.
١. پرهيز از مصالحه و همدلى با دشمنان خدا: همدلى و برخورد مسالمت‌آميز با دشمن بايد مورد خشنودى و رضايت خداوند باشد. بنابراين از صلحى كه رضاى خداوند در آن نيست بايد دورى كرد. آن حضرت فرمود: خداوندا! از اين كه با دشمن تو بنشينم و به نصحيت و موعظه او بپردازم و به طور مسالمت‌آميز با او برخورد كنم، به تو پناه مى‌برم.
أَعُوذُ بِكَ أنْ ... انَاصِحَ أَعْدَائَكَ ...
٢. رعايت حدود الهى در برخورد با دشمن: آنجا كه وظيفه، برخورد صلح‌آميز با دشمن است، رعايت حدود الهى و نرمش نسبت به دشمن الزامى است و عدول از آن جايز نيست. آن حضرت فرمود: خداوندا، پناه مى‌برم به تو از اينكه در برخورد با دشمن از امر و قانون تو تعدّى كنم.
أَعُوذُ بِكَ ... أنْ ... اعْدُوَ أَمرَكَ فِيهِمْ‌